คุมทองสยบ "บาทแข็ง" ทางรอดเศรษฐกิจไทย

สำหรับภาคส่งออก ค่าเงินบาทที่แข็งขึ้นหมายความว่าสินค้าไทยมีราคาสูงขึ้นทันทีในสายตาตลาดโลก แม้ต้นทุนการผลิตในประเทศจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่รายได้เมื่อแปลงกลับมาเป็นเงินบาทกลับลดลง เรื่องนี้อันตรายตรงที่ว่าความสามารถในการแข่งขันของไทยจะลดลงทันที โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับประเทศคู่แข่งในภูมิภาคที่ค่าเงินอ่อนกว่า ผู้ส่งออกจำนวนไม่น้อยต้องเจอแรงบีบ ทำให้หายใจได้ลำบากมากขึ้น จำเป็นต้องเลือกระหว่างการขึ้นราคาเสี่ยงเสียลูกค้า หรือยอมรับกำไรที่ลดลงเพื่อรักษาตลาดเอาไว้

ด้านภาคท่องเที่ยว ค่าเงินบาทแข็งค่าทำให้ไทย “แพงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ” นักท่องเที่ยวต่างชาติ อาจชะลอการตัดสินใจเดินทาง หรือเลือกประเทศอื่นเป็นจุดหมายแทน ขณะที่นักท่องเที่ยวที่ยังเดินทางมา ก็มีแนวโน้มควบคุมการใช้จ่ายมากขึ้น พักสั้นลง หรือเลือกบริการที่ประหยัดกว่า ส่งผลต่อรายได้ของธุรกิจโรงแรม ร้านอาหาร และผู้ประกอบการท่องเที่ยวโดยตรง

 วิธีการรับมือตามมุมมองของ ผศ.ดร.อดุลย์ ศุภนัท

"ผมมองว่าไทยเรามีเครื่องมือในการรับมือกับเงินบาท ธนาคารแห่งประเทศไทยมีกลไลในการรับมือ ควบคุม แม้ไม่ได้แทรกแซงตลอดเวลา แต่แบงค์ชาติจะดูความเหมาะสมว่าเมื่อไหร่ควรใช้มาตราการอะไร เพื่อแก้ไขปัญหา อาจเป็นการการดูแลจังหวะ มากกว่าการฝืนทิศทาง เพราะค่าเงินไม่ใช่สิ่งที่สามารถสั่งให้แข็งหรืออ่อนได้ตามใจ แต่ต้องปล่อยให้สะท้อนปัจจัยเศรษฐกิจพื้นฐาน ส่วนอีกเรื่องที่ต้องติดตามคือการควบคุมธุรกรรมทอง ป้องกันปัญหาฟองสบู่ การเก็งกำไร ลดความเสี่ยงเงินบาทผันผวนแรง""

ในมุมมองของผมคิดว่า เงินบาทที่แข็งค่าเป็นตัวเร่งที่ทำให้เห็นข้อจำกัดหรือปัญหาเชิงโครงสร้างของไทย เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าเรายังพึ่งพาความสามารถในการแข่งขันด้านราคาเป็นหลัก เมื่อค่าเงินไม่อ่อนช่วย จุดอ่อนดังกล่าวจึงปรากฏเด่นชัด ทั้งในภาคการผลิตและภาคบริการ โจทย์สำคัญของไทยคือการปรับตัวเพื่อให้สามารถยืนอยู่ได้แม้ในวันที่ค่าเงินไม่เป็นใจ การเพิ่มมูลค่าให้สินค้าและบริการ การสร้างเอกลักษณ์และคุณภาพที่ไม่สามารถถูกทดแทนได้ง่าย รวมไปถึงการสร้างนวัตกรรมคือหนทางที่จะช่วยให้ภาคส่งออกและการท่องเที่ยวยังคงเดินหน้าต่อไปได้

ค่าเงินบาทที่แข็งอาจทำให้พระเอกเศรษฐกิจไทยเหนื่อยขึ้นในระยะสั้น แต่ในอีกด้านหนึ่ง ก็เป็นบททดสอบสำคัญว่าเศรษฐกิจไทยจะก้าวข้ามการพึ่งพาความได้เปรียบด้านราคา ไปสู่การเติบโตบนฐานของคุณค่าได้หรือไม่