จากลูกหวายสู่สงครามศักดิ์ศรี ทำไม ไทย-มาเลเซีย ถึงฟาดกันเดือดสุดสุดทั้งใน และนอกสนามในโลกเซปักตะกร้อ

จากเกมชิงแชมป์โลก กลายเป็นสงครามศักดิ์ศรีระหว่าง 2 ชาติอาเซียน

เมื่อทีมเซปักตะกร้อไทยตัดสินใจถอนการแข่งขันในนัดชิงชนะเลิศ ศึกเซปักตะกร้อ เวิลด์คัพ 2026 ที่ประเทศมาเลเซีย ท่ามกลางข้อครหาว่า การตัดสินของกรรมการไม่เป็นธรรม จนสุดท้ายเจ้าภาพมาเลเซียคว้าแชมป์ไปครอง ท่ามกลางเสียงวิจารณ์จากแฟนกีฬาทั้งสองประเทศ

แต่ดราม่าไม่ได้จบแค่ในสนามแข่งขัน

หลังเกมจบ สหพันธ์เซปักตะกร้อนานาชาติ (ISTAF) ออกหนังสือชี้แจงการทำหน้าที่ของกรรมการในนัดชิงชนะเลิศ ขณะที่สมาคมเซปักตะกร้อมาเลเซียออกท่าทีแข็งกร้าว เตรียมดำเนินการทางกฎหมายกับฝ่ายไทย โดยอ้างว่าเหตุการณ์ดังกล่าวสร้างความวุ่นวาย และกระทบต่อภาพลักษณ์ของประเทศเจ้าภาพ

จากเกมกีฬา เริ่มลุกลามกลายเป็นศึกนอกสนามอีกครั้ง ระหว่างไทยกับมาเลเซีย คู่ปรับที่ไม่มีใครยอมใครในโลก “ลูกหวาย”

เพราะสำหรับทั้งสองประเทศ เซปักตะกร้อไม่ใช่แค่กีฬา
แต่มันคือศักดิ์ศรีของชาติ

ความขัดแย้งนี้ ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นในปี 2026

หากย้อนกลับไปดูประวัติศาสตร์ จะพบว่าไทยและมาเลเซียแข่งขัน แย่งชิง และขับเคี่ยวกันในกีฬาชนิดนี้มายาวนานกว่า 60 ปี นับตั้งแต่ยุคที่ตะกร้อถูกผลักดันเข้าสู่เวทีระดับนานาชาติ

แม้แต่ “ชื่อกีฬา” ก็เคยเป็นสนามแข่งขันทางวัฒนธรรม

ฝั่งไทยเรียก “ตะกร้อ” หมายถึงลูกบอลสานทรงกลมที่ใช้ในการเล่น ขณะที่มาเลเซียใช้คำว่า “เซปัก” ซึ่งแปลว่า “เตะ”

สุดท้าย ทั้งสองฝ่ายต้องนำคำของตัวเองมารวมกัน กลายเป็นชื่อ “เซปักตะกร้อ” ที่โลกใช้มาจนถึงทุกวันนี้ โดยเริ่มใช้อย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2508  โดยครั้งนั้นมาเลเซียได้นำกีฬาเซปักมาสาธิตในประเทศไทย พร้อมแลกเปลี่ยนกติกา และการเล่นกับตะกร้อของไทย จากนั้นจึงมีการประชุมพิจารณาร่วมกัน ก่อนจะกำหนดกติกาการเล่นกีฬาตะกร้อขึ้นใหม่ เพื่อนำเสนอบรรจุเข้าเป็นกีฬาแข่งขันในกีฬาแหลมทอง (SEAP GAMES) ครั้งที่ 3  ในช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2508 ซึ่งมาเลเซียเป็นเจ้าภาพ

ชื่อ “เซปักตะกร้อ” จึงถือเป็นสัญลักษณ์ของการประนีประนอมระหว่าง 2 ชาติมหาอำนาจลูกหวาย พร้อมกับการผลักดันกีฬาชนิดนี้เข้าสู่กีฬาแหลมทอง หรือซีเกมส์ในเวลาต่อมา

แม้ชื่อจะหาจุดลงตัวได้ แต่การแข่งขันในสนามกลับยิ่งดุเดือดขึ้น

ไทยและมาเลเซียต่างพัฒนาสไตล์การเล่นของตัวเอง จนกลายเป็นเอกลักษณ์ที่แฟนตะกร้อทั่วโลกจดจำได้ทันที

ฝั่งไทยโดดเด่นเรื่องพละกำลัง ความเร็ว และระบบทีม โดยเฉพาะ “โรลสไปก์” หรือท่าตีลังกาฟาดหน้าเน็ต ที่กลายเป็นภาพจำของตะกร้อไทย นักกีฬาจะเหวี่ยงตัวกลางอากาศ ก่อนใช้หน้าเท้าฟาดลูกลงมาอย่างรุนแรง เป็นหนึ่งในท่าที่ทรงพลังที่สุดของกีฬาชนิดนี้

ขณะที่มาเลเซีย เน้นจังหวะ การหลอกล่อ และเกมรับที่เหนียวแน่น พร้อมลูกเล่นอย่าง “ซันแบ็ก” ท่ากระโดดหันหลังให้ตาข่าย ก่อนตวัดขาฟาดลูกข้ามศีรษะลงแดนคู่ต่อสู้ ซึ่งอาศัยทั้งชั้นเชิง ความยืดหยุ่น และความแม่นยำสูง

ด้วยศักยภาพที่สูสี และความเชื่อว่าตัวเองคือ “ต้นตำรับที่แท้จริง” ทำให้ทั้งไทยและมาเลเซียผลัดกันครองความยิ่งใหญ่ในวงการตะกร้อโลกมาโดยตลอด

บางยุคไทยคือเจ้าแห่งลูกหวาย
บางยุคมาเลเซียคือทีมที่โค่นไทยลงได้

และทุกครั้งที่ทั้งสองชาติเจอกัน เกมมักเต็มไปด้วยแรงกดดัน มากกว่าการแข่งขันทั่วไป

หนึ่งในดราม่าที่ถูกพูดถึงมากที่สุด เกิดขึ้นในซีเกมส์ 2017 ที่มาเลเซียเป็นเจ้าภาพ เมื่อไทยไม่ส่งทีมแข่งขันประเภททีมเดี่ยว จนเกิดกระแสวิจารณ์ว่าเจ้าภาพต้องการเปิดทางคว้าเหรียญทอง

แต่ภายหลัง พล.ต. จารึก อารีราชการัณย์ ออกมาชี้แจงผ่าน Manager ว่า มาเลเซียไม่ได้ร้องขอให้ไทยถอนทีม แต่เป็นการตัดสินใจของสมาคมตะกร้อไทยเอง หลังพิจารณาข้อจำกัดเรื่องจำนวนประเภทการแข่งขันที่เจ้าภาพกำหนดให้แต่ละชาติส่งแข่งขันในกีฬาเซปักตะกร้อได้ไม่เกินชาติละ 3 ประเภท ซึ่งไทยมองว่ามาเลเซียแข็งแกร่งในประเภททีมเดี่ยว

หลังจากนั้น ไทยยังคงครองความยิ่งใหญ่ในวงการตะกร้อโลกต่อเนื่องหลายปี จนกระทั่งช่วงหลังปี 2025 มาเลเซียเริ่มกลับมาท้าทายอำนาจลูกหวายไทยได้อีกครั้ง

ก่อนดราม่าจะปะทุเต็มรูปแบบในศึกเวิลด์คัพ 2026 เมื่อไทยคว้าแชมป์ประเภททีมเดี่ยวได้สำเร็จ แต่กลับเกิดข้อกังขาเรื่องการตัดสินในประเภททีมชุด จนนำไปสู่เหตุการณ์ถอนการแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศกับคู่ปรับสำคัญอย่างมาเลเวีย

และวันนี้ ศึกในสนามกำลังลุกลามออกนอกสนาม

เพราะสำหรับไทยและมาเลเซีย เซปักตะกร้อไม่ใช่แค่เกมกีฬา

แต่มันคือศักดิ์ศรี ความภาคภูมิใจ และการแย่งชิงความเป็น “เจ้าแห่งลูกหวายโลก” ที่ต่อสู้กันมายาวนานกว่า 6 ทศวรรษ

และในศึกที่ไม่มีใครยอมรับว่าตัวเองเป็น “รอง” ทุกแต้มที่ฟาดลงไป จึงหนักกว่าคะแนนบนสกอร์บอร์ดเสมอ