ทำไมมีรถใน "สิงคโปร์" ไม่ง่ายและจ่ายแพงมาก?

ทำไม “มีเงิน” ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีรถได้ง่าย ๆ ในสิงคโปร์

การซื้อรถในสิงคโปร์ไม่ได้เริ่มจากการเลือกรุ่น สี หรือราคา แต่เริ่มจากการประมูลสิทธิ์ในการครอบครองรถยนต์ หรือ Certificate of Entitlement (COE) ก่อน ผู้ที่ประมูลได้จึงจะสามารถจดทะเบียนรถและใช้งานบนถนนได้เป็นเวลา 10 ปี เมื่อครบกำหนด เจ้าของรถต้องเลือกระหว่างนำรถออกจากระบบ หรือต่ออายุ COE โดยชำระค่า Prevailing Quota Premium ตามกติกา LTA

เหตุผลสำคัญคือ สิงคโปร์เป็นประเทศที่มีพื้นที่จำกัด แต่มีประชากรอาศัยอยู่อย่างหนาแน่น หากเปิดให้ประชาชนซื้อรถได้อย่างเสรี จำนวนรถอาจเพิ่มจนเกินความสามารถของถนน และนำไปสู่ปัญหารถติดเรื้อรัง รัฐบาลจึงใช้ระบบ Vehicle Quota System หรือ VQS มาตั้งแต่ปี 2533 เพื่อกำหนดจำนวนสิทธิ์ COE ที่ออกสู่ตลาด และควบคุมการเติบโตของจำนวนรถยนต์ MOT

เมื่อจำนวนสิทธิ์มีจำกัด แต่ความต้องการมีรถสูง ราคาประมูล COE จึงอาจพุ่งขึ้นอย่างมาก ส่งผลให้ต้นทุนการมีรถในสิงคโปร์สูงกว่าราคารถเพียงอย่างเดียวอย่างมีนัยสำคัญ ระบบนี้ยังสร้างรายได้ให้ภาครัฐ โดยรายได้จาก vehicle quota premiums ในปีงบประมาณสิ้นสุดมีนาคม 2569 อยู่ที่ 8.66 พันล้านดอลลาร์สิงคโปร์ Bloomberg

อย่างไรก็ตาม สิงคโปร์ไม่ได้ทำให้รถแพงโดยไม่มีทางเลือก แต่ลงทุนควบคู่กับรถไฟฟ้า MRT รถโดยสาร ทางเดิน และโครงสร้างพื้นฐานสำหรับการเดินทางรูปแบบอื่น ภายใต้แนวคิด Car-Lite Society หรือสังคมที่ลดการพึ่งพารถยนต์ส่วนบุคคล กรณีของสิงคโปร์จึงเป็นตัวอย่างการจัดการเมืองที่ใช้ทั้งการจำกัดจำนวนรถ การเก็บต้นทุนการใช้รถ และการพัฒนาขนส่งสาธารณะไปพร้อมกัน