ประวัติวันวาเลนไทน์ 14 กุมภาพันธ์ วันแห่งความรัก

วันวาเลนไทน์คืออะไร

วันวาเลนไทน์ หรือ วันนักบุญวาเลนไทน์ ตรงกับวันที่ 14 กุมภาพันธ์ของทุกปี เป็นวันที่ผู้คนทั่วโลกใช้แสดงความรัก ความห่วงใย และความปรารถนาดีต่อกัน ไม่ว่าจะเป็นคู่รัก ครอบครัว หรือเพื่อนสนิท

ประวัติของวันวาเลนไทน์มีอายุกว่า 1,500 ปี โดยมีรากฐานจากทั้งความเชื่อในยุคโรมันโบราณและประเพณีของศาสนาคริสต์ ก่อนจะพัฒนาเป็นวันแห่งความรักในความหมายแบบปัจจุบัน

ต้นกำเนิดจากเทศกาลลูเพอร์คาเลียของโรมัน

ก่อนจะมีวันวาเลนไทน์ ชาวโรมันมีเทศกาลที่เรียกว่า Lupercalia จัดขึ้นระหว่างวันที่ 13–15 กุมภาพันธ์ เพื่อเฉลิมฉลองความอุดมสมบูรณ์และการชำระล้างบาป เทศกาลนี้จัดขึ้นเพื่อบูชาเทพ Faunus เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์

พิธีกรรมจัดขึ้นบริเวณถ้ำลูเพอร์คัลบนเนินเขาพาลาทีน ซึ่งตามตำนานเป็นสถานที่ที่หมาป่าเลี้ยงดู Romulus and Remus ผู้ก่อตั้งกรุงโรม

ภายในเทศกาลมีพิธีบูชายัญ และกิจกรรมจับฉลากชื่อหญิงสาวให้ชายหนุ่มจับคู่กันในช่วงเทศกาล ซึ่งบางคู่พัฒนาไปสู่การแต่งงานในภายหลัง ถือเป็นจุดเริ่มต้นแนวคิดการจับคู่ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์

ตำนานนักบุญวาเลนไทน์ จุดกำเนิดวันแห่งความรัก

เรื่องราวสำคัญของวันวาเลนไทน์เกี่ยวข้องกับ Saint Valentine นักบวชชาวโรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 3

ในยุคของ Claudius II จักรพรรดิทรงเชื่อว่าชายโสดเป็นทหารที่ดีกว่าผู้ที่มีครอบครัว จึงออกคำสั่งห้ามการหมั้นและแต่งงานในกรุงโรม

วาเลนไทน์เห็นว่าความรักเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จึงแอบทำพิธีแต่งงานให้คู่รักอย่างลับ ๆ เมื่อเรื่องถูกเปิดเผย เขาถูกจับกุมและประหารชีวิตในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ราวปี ค.ศ. 269–270

ตำนานเล่าว่า ก่อนถูกประหาร เขาได้เขียนจดหมายถึงหญิงสาวผู้มาเยี่ยมในคุก ลงท้ายว่า “From Your Valentine” ซึ่งกลายเป็นต้นแบบของการ์ดวาเลนไทน์ในปัจจุบัน

การประกาศอย่างเป็นทางการโดยศาสนจักร

ในปี ค.ศ. 496 สมเด็จพระสันตะปาปาเกลาซิอุสที่ 1 ทรงประกาศให้วันที่ 14 กุมภาพันธ์เป็นวันฉลองนักบุญวาเลนไทน์อย่างเป็นทางการ เพื่อแทนที่เทศกาลลูเพอร์คาเลียของชาวเพเกน

แม้ต่อมาในปี ค.ศ. 1969 จะมีการถอดวันดังกล่าวออกจากปฏิทินนักบุญสากลของโรมัน เนื่องจากข้อมูลทางประวัติศาสตร์ไม่ชัดเจน แต่การเฉลิมฉลองยังคงดำเนินต่อเนื่องในหลายประเทศทั่วโลก

วาเลนไทน์กับวรรณกรรมยุโรป

วันวาเลนไทน์เริ่มเชื่อมโยงกับความรักโรแมนติกอย่างชัดเจนในศตวรรษที่ 14 ผ่านผลงานของ Geoffrey Chaucer ในบทกวี The Parliament of Fowls ที่กล่าวถึงนกเลือกคู่ในวันเซนต์วาเลนไทน์

ต่อมา William Shakespeare ก็กล่าวถึงวันวาเลนไทน์ในผลงานหลายเรื่อง ทำให้วันนี้ได้รับความนิยมมากขึ้นในอังกฤษ และพัฒนาเป็นธรรมเนียมมอบดอกไม้และการ์ดอวยพรตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา

สัญลักษณ์สำคัญของวันวาเลนไทน์

วันวาเลนไทน์มีสัญลักษณ์ที่คุ้นเคย ได้แก่

• ดอกกุหลาบสีแดง สื่อถึงความรักและความปรารถนา
• คิวปิด เทพแห่งความรักผู้ถือคันธนู
• การ์ดวาเลนไทน์ ที่มีข้อความบอกรัก
• รูปหัวใจ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์สากลของความรัก

สิ่งเหล่านี้กลายเป็นองค์ประกอบหลักของวัฒนธรรมวาเลนไทน์ทั่วโลก

วันวาเลนไทน์ในยุคปัจจุบัน

ปัจจุบัน วันวาเลนไทน์ไม่ได้จำกัดเฉพาะความรักแบบคู่รักเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการแสดงความห่วงใยต่อคนรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว เพื่อน หรือบุคคลที่เราชื่นชม

กิจกรรมที่พบได้บ่อย ได้แก่ การมอบดอกไม้ ช็อกโกแลต ของขวัญ การ์ดอวยพร และการรับประทานอาหารร่วมกัน

จากเทศกาลโบราณที่เกี่ยวข้องกับพิธีกรรมทางศาสนา สู่วันแห่งความรักที่อบอุ่นใจ วันวาเลนไทน์จึงเป็นตัวอย่างของการผสมผสานประวัติศาสตร์ ความเชื่อ และวัฒนธรรมที่เดินทางข้ามเวลากว่า 15 ศตวรรษ