พรรคประชาชนครอง กทม.–นนท์ แต่สะดุดปทุมธานี ด่านหน้าการเมืองปริมณฑล

ผลการเลือกตั้งปี 2569 วางภาพการเมืองปริมณฑลออกมาอย่างคมชัด พรรคประชาชนครองกรุงเทพมหานครแบบเบ็ดเสร็จทั้ง 33 เขต และยึดฐานนนทบุรีไว้ได้อย่างมั่นคง หากแต่เมื่อพ้นแนวเมืองขยายออกไปเพียงไม่กี่กิโลเมตร ภาพชัยชนะกลับไม่ต่อเนื่องในจังหวัดปทุมธานี

ความต่างดังกล่าวทำให้ปทุมธานีกลายเป็น “ด่านหน้า” ทางการเมืองที่พรรคยังผ่านไปได้ไม่สุด ทั้งที่พื้นที่นี้เคยถูกมองว่าอยู่ในแนวโน้มเดียวกับกรุงเทพฯ และนนทบุรี

ในการเลือกตั้งปี 2566 ปทุมธานีเคยเป็นหนึ่งในจังหวัดที่กระแสก้าวไกลแรงที่สุด พรรคชนะถึง 6 เขตจาก 7 เขต เหลือเพียงพรรคเพื่อไทยที่เบียดรักษาพื้นที่ไว้ได้ 1 เขต ภาพในเวลานั้นทำให้หลายฝ่ายประเมินว่า ปทุมธานีกำลังเคลื่อนตัวจากจังหวัดกึ่งเมืองกึ่งชนบท ไปสู่สนามการเมืองแบบเมืองเต็มรูปแบบ

แต่การเลือกตั้งปี 2569 กลับยืนยันว่า การเคลื่อนตัวดังกล่าวยังไม่เสร็จสิ้น กระแสระดับชาติที่หนุนพรรคในปี 2566 ยังไม่ถูกแปรรูปเป็นความได้เปรียบเชิงโครงสร้างในระดับพื้นที่ เมื่อการแข่งขันกลับเข้าสู่โหมดปกติ และผู้สมัครที่มีฐานท้องถิ่นแข็งแรงสามารถดึงคะแนนกลับมาได้

ความแตกต่างระหว่างกรุงเทพมหานคร นนทบุรี และปทุมธานี อยู่ที่ “ชนชั้นการเมือง” ของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง มากกว่าระยะทางหรือสถานะปริมณฑล กรุงเทพฯ คือสนามของการเมืองเชิงอุดมการณ์ นโยบาย และภาพรวมระดับชาติ ขณะที่นนทบุรีเป็นเมืองขยายซึ่งมีรูปแบบชีวิต ปัญหาสาธารณะ และพฤติกรรมทางการเมืองใกล้เคียงกันอย่างมาก

ปทุมธานีอยู่คนละจังหวะ จังหวัดนี้เป็นพื้นที่รองรับแรงงานอุตสาหกรรม การตั้งถิ่นฐานแบบกระจาย และชุมชนที่ยังคงพึ่งพาเครือข่ายท้องถิ่นสูง การเลือกตั้งจำนวนไม่น้อยจึงตัดสินจากความคุ้นเคย ความใกล้ชิด และบทบาทของผู้สมัครในพื้นที่ มากกว่าทิศทางการเมืองระดับชาติ

ผลลัพธ์ในปี 2566 จึงอาจถูกอ่านว่าเป็น “การทะลวงด้วยกระแส” ขณะที่ผลในปี 2569 แสดงให้เห็นการกลับมาของโครงสร้างพื้นที่ เมื่อการแข่งขันเปิดช่องให้การเมืองภาคพื้นทำงานได้เต็มรูปแบบอีกครั้ง

ในมุมนี้ ความไม่สมบูรณ์ของชัยชนะในปทุมธานีไม่ใช่สัญญาณถดถอยของพรรคประชาชน หากแต่เป็นเส้นแบ่งที่ชัดเจนระหว่างการเมืองแบบเมืองใหญ่กับการเมืองระดับพื้นที่ และเป็นคำเตือนว่า ชัยชนะจากเมืองหลวงยังไม่อาจใช้เป็นสูตรเดียวสำหรับปริมณฑลทั้งหมด

สำหรับพรรคประชาชน ปทุมธานีระหว่างปี 2566 ถึง 2569 คือบทเรียนเชิงยุทธศาสตร์ที่ชัดเจนว่า หากต้องการเปลี่ยนชัยชนะเชิงกระแสให้กลายเป็นความได้เปรียบระยะยาว พรรคจำเป็นต้องลงทุนกับการเมืองภาคพื้นอย่างจริงจังพอ ๆ กับการครองพื้นที่ทางความคิดในเมืองใหญ่