คนรวยสุดของโลก 1% ใช้โควตาคาร์บอนปี 69 หมดแล้ว ตั้งแต่ 10 วันแรกของปี!

อ็อกแฟมชี้ คนรวยสุด 1% ของโลกใช้โควตาคาร์บอนปี 2569 หมดตั้งแต่ต้นปี เตือนความเสียหายโลกร้อนอาจพุ่งกว่า 1,900 ล้านล้านบาทในปี 2593

“อ็อกแฟม” (Oxfam) องค์กรด้านความยากจนและความเป็นธรรมทางสังคม เปิดเผยผลการวิเคราะห์ล่าสุด ระบุว่า กลุ่มคนที่ร่ำรวยที่สุด 1% ของโลก ได้ใช้สัดส่วนการปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่ถือเป็น “ส่วนแบ่งที่เป็นธรรม” สำหรับปี พ.ศ.2569 ไปหมดแล้ว ตั้งแต่เพียง 10 วันแรกของปี ขณะที่กลุ่มคนรวยที่สุด 0.1% ใช้เวลาเพียง 3 วันก็ปล่อยคาร์บอนเกินโควตาประจำปีแล้ว

รายงานระบุว่า ผลกระทบจากการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในระดับสูงของกลุ่มคนร่ำรวย จะตกอยู่กับประชาชนที่มีส่วนก่อวิกฤตโลกร้อนน้อยที่สุด โดยเฉพาะประชากรในประเทศรายได้น้อยและปานกลาง ชุมชนชนพื้นเมือง ผู้หญิง และเด็ก ซึ่งอยู่แนวหน้าของผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

อ็อกแฟมเตือนว่า ประเทศรายได้ต่ำและปานกลางเป็นกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูงสุดต่อความเสียหายดังกล่าว โดยความเสียหายทางเศรษฐกิจจากวิกฤตสภาพภูมิอากาศทั่วโลก อาจมีมูลค่าสูงถึง 44 ล้านล้านปอนด์ หรือประมาณ 1,980 ล้านล้านบาท ภายในปี พ.ศ.2593

รายงานยังชี้ให้เห็นถึงความเหลื่อมล้ำด้านการปล่อยคาร์บอนในสหราชอาณาจักร โดยระบุว่า กลุ่มคนรวยที่สุด 1% ของประเทศ ปล่อยก๊าซคาร์บอนในเวลาเพียง 8 วัน มากกว่าที่ประชากรยากจนที่สุด 50% ปล่อยตลอดทั้งปี

นอกจากนี้ กลุ่มมหาเศรษฐียังมีบทบาทสำคัญในฐานะนักลงทุนในอุตสาหกรรมที่ก่อมลพิษสูง โดยเฉลี่ย มหาเศรษฐี 1 คน มีพอร์ตการลงทุนที่ก่อให้เกิดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ถึง 1.9 ล้านตันต่อปี เทียบเท่าการปล่อยไอเสียจากรถยนต์ใช้น้ำมันราว 400,000 คันต่อปี

อ็อกแฟมระบุว่า หากโลกต้องการควบคุมอุณหภูมิเฉลี่ยไม่ให้เพิ่มเกิน 1.5 องศาเซลเซียส ตามเป้าหมายข้อตกลงปารีส ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี พ.ศ.2558 กลุ่มคนรวยที่สุด 1% ของโลกจำเป็นต้อง ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของตนเองลงถึง 97% ภายในปี พ.ศ.2573

“เบธ จอห์น” ที่ปรึกษาด้านความเป็นธรรมด้านสภาพภูมิอากาศของอ็อกแฟม อังกฤษ กล่าวว่า รัฐบาลสหราชอาณาจักรควรให้ความสำคัญกับการจัดการกลุ่มผู้ก่อมลพิษรายใหญ่ เพื่อจำกัดความเสียหายจากการปล่อยก๊าซเรือนกระจก พร้อมระบุว่า ที่ผ่านมา รัฐบาลพลาดโอกาสหลายครั้งในการทำให้กลุ่มคนร่ำรวยที่สุดต้องรับผิดชอบต่อวิกฤตสภาพภูมิอากาศ

เธอเสนอว่า การจัดเก็บภาษีอย่างเป็นธรรมจากผู้ก่อมลพิษรายใหญ่ เช่น เครื่องบินเจ็ตส่วนตัว และบริษัทน้ำมันและก๊าซ เป็นจุดเริ่มต้นสำคัญในการสร้างรายได้สำหรับการเปลี่ยนผ่านสู่สังคมและเศรษฐกิจที่เป็นธรรมและยั่งยืนมากขึ้น