ทำไมคนอายุน้อยจึงเป็นโรคกระดูกพรุนได้

นพ. ประพันธ์ โกมลมาลย์ ศัลยแพทย์กระดูกและข้อ เฉพาะทางการบาดเจ็บของกระดูกโรงพยาบาลเวชธานี อินเตอร์เนชันแนล อธิบายว่า โรคกระดูกพรุน (Osteoporosis) คือ ภาวะที่มวลกระดูกและความแข็งแรงของกระดูกลดลง ส่งผลให้กระดูกเปราะและหักง่ายกว่าปกติ ตำแหน่งที่พบกระดูกหักได้บ่อย ได้แก่ กระดูกสะโพก กระดูกสันหลัง และกระดูกข้อมือ

ภาวะนี้ถูกเรียกว่า “ภัยเงียบ” เพราะในระยะแรกมักไม่มีอาการ ผู้ป่วยจำนวนมากจึงไม่ทราบว่ากระดูกอ่อนแอลง จนกระทั่งเกิดกระดูกหักหรือกระดูกสันหลังยุบ หากเกิดกระดูกสะโพกหัก อาจส่งผลต่อการเดินและการใช้ชีวิตประจำวัน อีกทั้งผู้ที่เคยกระดูกหักจากแรงกระแทกเพียงเล็กน้อยยังมีความเสี่ยงต่อการหักซ้ำ

สาเหตุและปัจจัยเสี่ยงของโรคกระดูกพรุน

โรคกระดูกพรุนเกิดจากความไม่สมดุลระหว่างการสร้างและการสลายกระดูก ทำให้มวลกระดูกค่อย ๆ ลดลง โดยมีทั้งปัจจัยจากอายุและฮอร์โมน รวมถึงโรคประจำตัว การใช้ยา และพฤติกรรมการใช้ชีวิต

อายุและการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมน

เมื่ออายุมากขึ้น ร่างกายจะสร้างกระดูกใหม่ได้น้อยกว่าปริมาณกระดูกที่สลายไป ผู้หญิงหลังหมดประจำเดือนจะสูญเสียมวลกระดูกเร็วขึ้นจากระดับฮอร์โมนเอสโตรเจนที่ลดลง ส่วนผู้ชายมีความเสี่ยงเพิ่มขึ้นตามอายุและการลดลงของฮอร์โมนเพศเช่นกัน ผู้ที่หมดประจำเดือนก่อนวัยหรือได้รับการผ่าตัดรังไข่ทั้งสองข้างจึงอาจมีความเสี่ยงสูงกว่าคนทั่วไป

ปัจจัยที่ทำให้มวลกระดูกลดลง

ปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยง ได้แก่

• มีประวัติคนในครอบครัวเป็นโรคกระดูกพรุน
• รูปร่างเล็ก น้ำหนักตัวต่ำ หรือน้ำหนักลดลงมาก
• ได้รับแคลเซียม โปรตีน หรือวิตามินดีไม่เพียงพอ
• ไม่ค่อยเคลื่อนไหว นอนติดเตียง หรือขาดการออกกำลังกาย
• สูบบุหรี่หรือดื่มแอลกอฮอล์ในปริมาณมาก
• มีความผิดปกติของฮอร์โมน เช่น ไทรอยด์ พาราไทรอยด์ หรือฮอร์โมนเพศ
• มีโรคเรื้อรังที่ส่งผลต่อการดูดซึมสารอาหารหรือสุขภาพกระดูก เช่น โรคตับ โรคไต และโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์
• ใช้ยาสเตียรอยด์ต่อเนื่องหรือยาบางชนิดที่ส่งผลให้มวลกระดูกลดลง

ทำไมคนอายุน้อยจึงเป็นโรคกระดูกพรุนได้

แม้อายุยังน้อย แต่หากร่างกายสะสมมวลกระดูกในช่วงวัยเด็กและวัยรุ่นได้ไม่เพียงพอ ก็อาจมีมวลกระดูกต่ำเมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ นอกจากนี้ ภาวะประจำเดือนขาดจากการออกกำลังกายหนักหรือได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ โรคที่รบกวนการดูดซึมสารอาหาร และการใช้ยาสเตียรอยด์ต่อเนื่อง ล้วนทำให้มวลกระดูกลดลงได้

สำหรับผู้หญิงก่อนหมดประจำเดือนและผู้ชายอายุน้อย การพบค่ามวลกระดูกต่ำเพียงอย่างเดียวยังไม่เพียงพอต่อการวินิจฉัย แพทย์ต้องพิจารณาร่วมกับประวัติกระดูกหัก โรคประจำตัว ยาที่ใช้ ภาวะฮอร์โมน

และผลตรวจอื่น ๆ เนื่องจากเกณฑ์การประเมินแตกต่างจากผู้หญิงหลังหมดประจำเดือนและผู้สูงอายุ

สัญญาณเตือนของโรคกระดูกพรุน

ในระยะแรก โรคกระดูกพรุนมักไม่ทำให้เกิดอาการปวดหรือความผิดปกติที่สังเกตได้ชัดเจน ผู้ป่วยจำนวนมากจึงไม่ทราบว่ามวลกระดูกลดลง จนกระทั่งเกิดกระดูกหักหรือกระดูกสันหลังยุบ อาการและสัญญาณที่อาจพบ ได้แก่

• ปวดหลังเฉียบพลันหลังยกของ ก้ม บิดตัว ไอ หรือจาม โดยเฉพาะผู้ที่มีความเสี่ยงสูง
• ปวดหลังเรื้อรังจากกระดูกสันหลังยุบ
• ส่วนสูงลดลง หลังค่อม ไหล่งุ้ม หรือท่าทางเปลี่ยนไป
• กระดูกข้อมือ สะโพก ต้นแขน หรือกระดูกส่วนอื่นหักจากการล้มหรือแรงกระแทกเพียงเล็กน้อย

ทั้งนี้ อาการปวดข้อ ปวดเข่า หรือมีเสียงดังในข้อ ไม่ได้หมายความว่าเป็นกระดูกพรุนเสมอไป เพราะอาจเกิดจากความผิดปกติของกล้ามเนื้อ เส้นเอ็น หรือภาวะข้อเสื่อม การวินิจฉัยจึงต้องพิจารณาปัจจัยเสี่ยร่วมกับการตรวจโดยแพทย์ ไม่ควรประเมินจากอาการปวดเพียงอย่างเดียว

ใครบ้างควรประเมินความเสี่ยงและพิจารณาตรวจมวลกระดูก

การตรวจมวลกระดูกไม่ได้พิจารณาจากอายุเพียงอย่างเดียว แพทย์อาจแนะนำให้ตรวจด้วยวิธี DXA ในผู้ที่มีอายุหรือปัจจัยเสี่ยงต่อกระดูกหัก ได้แก่

• ผู้หญิงอายุ 65 ปีขึ้นไป
• ผู้หญิงหลังหมดประจำเดือนที่อายุต่ำกว่า 65 ปีและมีปัจจัยเสี่ยง
• ผู้ชายอายุ 50 ปีขึ้นไปที่มีปัจจัยเสี่ยงต่อกระดูกหัก
• ผู้ที่เคยกระดูกหักจากการล้มหรือแรงกระแทกเพียงเล็กน้อย
• ผู้ที่ส่วนสูงลดลง หลังค่อม หรือสงสัยว่ามีกระดูกสันหลังยุบ
• ผู้ที่ใช้ยาสเตียรอยด์ต่อเนื่องหรือใช้ยาที่อาจทำให้มวลกระดูกลดลง
• ผู้ที่มีโรคหรือภาวะที่ส่งผลต่อการสร้างและการสูญเสียมวลกระดูก
• ผู้ที่มีประวัติคนในครอบครัวเป็นโรคกระดูกพรุน โดยเฉพาะพ่อหรือแม่เคยกระดูกสะโพกหัก

ความจำเป็นและช่วงเวลาที่เหมาะสมในการตรวจอาจแตกต่างกันในแต่ละคน แพทย์จะพิจารณาร่วมกันทั้งอายุ เพศ ประวัติกระดูกหัก โรคประจำตัว ยาที่ใช้ และปัจจัยเสี่ยงอื่น ๆ

การวินิจฉัยกระดูกพรุน 

การวินิจฉัยไม่ได้พิจารณาจากผลตรวจมวลกระดูกเพียงอย่างเดียว แต่ต้องประเมินร่วมกับประวัติ ปัจจัยเสี่ยง การตรวจร่างกาย และผลตรวจอื่น ๆ ตามความเหมาะสม

ซักประวัติและตรวจร่างกาย

แพทย์จะสอบถามประวัติกระดูกหักและการหกล้ม อายุที่หมดประจำเดือน พฤติกรรมการรับประทานอาหารและออกกำลังกาย การสูบบุหรี่ การดื่มแอลกอฮอล์ โรคประจำตัว ยาที่ใช้ และประวัติครอบครัว พร้อมตรวจส่วนสูง แนวกระดูกสันหลัง ท่าทาง การเดิน ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ และการทรงตัว

ตรวจความหนาแน่นมวลกระดูกด้วย DXA

DXA (Dual-energy X-ray Absorptiometry) เป็นการตรวจที่ใช้รังสีปริมาณต่ำ ใช้เวลาไม่นาน และไม่ทำให้รู้สึกเจ็บ โดยทั่วไปจะตรวจบริเวณกระดูกสะโพกและกระดูกสันหลัง  ผลตรวจช่วยวินิจฉัยภาวะมวลกระดูกต่ำ ประเมินความเสี่ยงกระดูกหัก และติดตามผลการรักษา

ในผู้หญิงหลังหมดประจำเดือนและผู้ชายอายุ 50 ปีขึ้นไป มักใช้ค่า T-score ประกอบการแปลผล

ดังนี้

ค่า T-score ตั้งแต่ -1.0 ขึ้นไป อยู่ในเกณฑ์ปกติ

ค่า T-score ต่ำกว่า -1.0 แต่สูงกว่า -2.5 จัดว่ามีมวลกระดูกบาง

ค่า T-score เท่ากับหรือต่ำกว่า -2.5 เข้าเกณฑ์กระดูกพรุน

สำหรับผู้หญิงก่อนหมดประจำเดือนและผู้ชายอายุต่ำกว่า 50 ปี แพทย์มักพิจารณาค่า Z-score ร่วมกับประวัติกระดูกหัก โรคประจำตัว และปัจจัยทางคลินิกอื่น โดยไม่ใช้ค่ามวลกระดูกเพียงอย่างเดียวในการวินิจฉัย

ประเมินความเสี่ยงกระดูกหักและค้นหาสาเหตุร่วม

บางรายอาจได้รับการประเมินโอกาสเกิดกระดูกหักในช่วง 10 ปีด้วยเครื่องมือ FRAX ซึ่งใช้ข้อมูลปัจจัยเสี่ยงร่วมกับค่ามวลกระดูกตามความเหมาะสม แพทย์อาจพิจารณาตรวจเลือดหรือปัสสาวะเพื่อค้นหาสาเหตุที่เกี่ยวข้อง เช่น ความผิดปกติของแคลเซียม วิตามินดี ไทรอยด์ พาราไทรอยด์ ไต ตับ หรือฮอร์โมน

รวมถึงส่งตรวจเอกซเรย์หากสงสัยว่ามีกระดูกสันหลังยุบ

แนวทางรักษาและป้องกันกระดูกหัก

เป้าหมายของการรักษาคือชะลอการสูญเสียมวลกระดูก ลดโอกาสหกล้ม และป้องกันกระดูกหักหรือการหักซ้ำ โดยแพทย์จะวางแผนดูแลตามสาเหตุ ระดับมวลกระดูก ประวัติกระดูกหัก และความเสี่ยงของแต่ละคน

รับประทานอาหารที่ช่วยเสริมสุขภาพกระดูก

ควรได้รับแคลเซียม วิตามินดี และโปรตีนอย่างเพียงพอจากอาหาร เช่น นม ปลาเล็กปลาน้อย เต้าหู้ ไข่ ปลา และผักใบเขียวบางชนิด ส่วนการเสริมแคลเซียมหรือวิตามินดีควรปรึกษาแพทย์ก่อน โดยเฉพาะผู้ที่มีโรคประจำตัวหรือการทำงานของไตผิดปกติ

ออกกำลังกายอย่างเหมาะสม

การออกกำลังกายแบบลงน้ำหนักและแรงต้านช่วยดูแลความแข็งแรงของกระดูกและกล้ามเนื้อ ส่วนการฝึกทรงตัวช่วยลดโอกาสหกล้ม ผู้ที่มีมวลกระดูกต่ำมากหรือเคยมีกระดูกสันหลังยุบควรปรึกษาแพทย์หรือนักกายภาพบำบัดก่อนเริ่มออกกำลังกาย

ลดปัจจัยที่ทำให้มวลกระดูกลดลง

ควรงดสูบบุหรี่ จำกัดการดื่มแอลกอฮอล์ ดูแลน้ำหนักให้อยู่ในช่วงเหมาะสม และรักษาโรคที่ส่งผลต่อสุขภาพกระดูก หากใช้ยาที่อาจทำให้มวลกระดูกลดลง ไม่ควรหยุดหรือปรับยาด้วยตนเอง

ป้องกันการหกล้ม

ควรจัดบ้านให้มีแสงสว่างเพียงพอ เก็บสิ่งกีดขวาง ยึดพรมไม่ให้ลื่น ติดราวจับในห้องน้ำ สวมรองเท้าที่กระชับ และตรวจสายตาอย่างสม่ำเสมอ

ใช้ยาตามระดับความเสี่ยง

ยารักษามีทั้งกลุ่มที่ช่วยลดการสลายกระดูกและกลุ่มที่ช่วยกระตุ้นการสร้างกระดูก แพทย์จะเลือกใช้ตามระดับความเสี่ยง โรคประจำตัว และความเหมาะสมของแต่ละคน ผู้ป่วยควรใช้ยาและติดตามผลตามแผนการรักษา

ทั้งนี้การดูแลสุขภาพกระดูกเป็นสิ่งสำคัญในทุกช่วงวัย โดยเฉพาะผู้ที่มีปัจจัยเสี่ยงต่อโรคกระดูกพรุน การตรวจประเมินและรับคำแนะนำจากแพทย์ตั้งแต่ระยะเริ่มต้น ช่วยให้สามารถวางแผนดูแลรักษาได้อย่างเหมาะสม เพื่อลดความเสี่ยงกระดูกหักและคงคุณภาพชีวิตที่ดีในระยะยาว