รีเซต

จากแชมป์โลกเชียร์ลีดดิง สู่โค้ชจิตอาสา เปิดชีวิต “ศักดิ์ดาวุฒิ พรมวัน”

จากแชมป์โลกเชียร์ลีดดิง สู่โค้ชจิตอาสา เปิดชีวิต “ศักดิ์ดาวุฒิ พรมวัน”
TNN ช่อง16
22 พฤศจิกายน 2569 ( 21:57 )
8

บันทึกคนดี TNN | Exclusive Interview

จากนักกีฬาเชียร์ลีดดิงที่เคยคว้าแชมป์โลกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อปี 2019 สู่บทบาทโค้ชจิตอาสาที่ใช้เวลาหลังเลิกงานและวันพักผ่อนมาฝึกสอนเด็ก ๆ เปิดเรื่องราวของ “ศักดิ์ดาวุฒิ พรมวัน” อดีตนักกีฬาเชียร์ลีดดิงทีมชาติ ผู้ต้องการนำประสบการณ์จากสนามแข่งขันมาสร้างโอกาสให้เยาวชนได้เรียนรู้กีฬาที่หลายคนไม่เคยสัมผัสมาก่อน

สำหรับศักดิ์ดาวุฒิ ความสำเร็จของการเป็นโค้ชไม่ได้วัดจากถ้วยรางวัลหรืออันดับการแข่งขัน แต่เป็นวันที่เด็ก ๆ สามารถทำท่าที่เคยคิดว่ายากได้สำเร็จ กล้าทำสิ่งใหม่ และเรียนรู้การทำงานร่วมกับเพื่อน แม้ต้องแลกกับเวลาพักผ่อนของตัวเอง เขากลับมองว่าทุกชั่วโมงที่ใช้ไปคุ้มค่าเมื่อได้เห็นความสามารถและรอยยิ้มของเด็ก ๆ

จากนักกีฬาเชียร์ลีดดิง สู่แชมป์โลกปี 2019

เส้นทางของศักดิ์ดาวุฒิเริ่มต้นจากการเล่นกีฬาเชียร์ลีดดิงตั้งแต่ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ก่อนพัฒนาทักษะอย่างต่อเนื่องเมื่อเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยรังสิต ซึ่งมีทีมเชียร์ลีดดิงให้เขาได้ฝึกซ้อมและลงแข่งขัน

การฝึกฝนตลอดหลายปีทำให้เขามีโอกาสก้าวไปสู่การแข่งขันระดับนานาชาติ และเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่คว้าแชมป์โลกจากการแข่งขันที่ประเทศญี่ปุ่นในปี 2019

แม้จะสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยมาแล้วประมาณ 4-5 ปี แต่ศักดิ์ดาวุฒิยังคงเกี่ยวข้องกับกีฬาเชียร์ลีดดิงอย่างต่อเนื่อง และมีโอกาสลงแข่งขันในบางรายการ รวมถึงการแข่งขันประเภท All Star ที่เปิดให้ผู้เล่นจากหลายช่วงวัยเข้าร่วมทีมกันได้

เขามองว่ากีฬาเชียร์ลีดดิงมีความพิเศษตรงที่ต้องใช้ทักษะหลายด้านพร้อมกัน ทั้งความแข็งแรง ความยืดหยุ่น ความพร้อมเพรียง การทรงตัว และความไว้วางใจระหว่างสมาชิกในทีม

นักกีฬาทุกคนต้องฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ เพราะการเคลื่อนไหวของแต่ละคนมีผลต่อเพื่อนร่วมทีม โดยเฉพาะท่าต่อตัวที่ต้องอาศัยความแม่นยำและการประสานงาน

ประสบการณ์เหล่านี้กลายเป็นพื้นฐานสำคัญเมื่อเขาเริ่มเปลี่ยนบทบาทจากนักกีฬาไปเป็นผู้ฝึกสอน

จากรุ่นพี่ชมรม สู่โอกาสสอนเด็กในโรงเรียน

จุดเริ่มต้นของการเป็นโค้ชจิตอาสามาจากความสัมพันธ์กับรุ่นพี่ที่รู้จักกันตั้งแต่สมัยอยู่ชมรมเชียร์ลีดดิงในมหาวิทยาลัย

ทั้งคู่เคยทำกิจกรรมร่วมกันมาก่อน เมื่อมีโอกาสนำทักษะไปฝึกสอนเด็กในโรงเรียน ศักดิ์ดาวุฒิจึงเข้ามามีส่วนร่วมด้วย

เขาเล่าว่าเคยเข้าไปฝึกสอนเด็กในโรงเรียนมาแล้ว 2 แห่ง ก่อนมารับหน้าที่ในโรงเรียนแห่งที่ 3 ตามที่ปรากฏในบทสัมภาษณ์ครั้งนี้

ปัจจุบันศักดิ์ดาวุฒิมีงานประจำด้านการสอนอยู่แล้ว แต่ยังแบ่งเวลามาทำกิจกรรมเพิ่มเติม เพราะต้องการให้เด็ก ๆ มีโอกาสเรียนรู้กีฬาเชียร์ลีดดิงจากผู้ที่มีประสบการณ์แข่งขันจริง

อีกเหตุผลหนึ่งคือความรู้สึกผูกพันกับกีฬาชนิดนี้

เขามองว่าในอดีตเชียร์ลีดดิงเคยได้รับความนิยมมาก แต่ปัจจุบันความสนใจเริ่มลดลง ส่วนหนึ่งอาจเกี่ยวข้องกับลักษณะการฝึกซ้อมที่ต้องใช้ความอดทนและทักษะหลายด้าน

“ผมชอบส่งต่อให้น้อง ๆ เพราะว่ากีฬาเชียร์ลีดดิง แต่ก่อนจะค่อนข้างบูม แต่เดี๋ยวนี้เริ่มจางหายไปมาก ๆ แล้ว”

ศักดิ์ดาวุฒิจึงอยากนำกีฬาที่ตัวเองรักไปแนะนำให้เด็ก ๆ รู้จักมากขึ้น โดยเฉพาะในโรงเรียนที่นักเรียนอาจไม่เคยมีโอกาสฝึกเชียร์ลีดดิงอย่างจริงจัง

เมื่อเด็ก ๆ ได้ลองกีฬาใหม่ ความตื่นเต้นก็เริ่มขึ้น

ระหว่างการฝึกซ้อม ศักดิ์ดาวุฒิสังเกตว่าเด็กส่วนใหญ่คุ้นเคยกับกีฬาทั่วไปอย่างฟุตบอล แต่เมื่อได้ลองเชียร์ลีดดิงกลับแสดงความสนใจอย่างมาก

โดยเฉพาะกิจกรรมที่มีการต่อตัว การเคลื่อนไหวเป็นจังหวะ และการฝึกท่าทางใหม่ ๆ

บางคนตื่นเต้นกับการได้ขึ้นไปอยู่บนไหล่เพื่อน บางคนสนใจท่าตีลังกา ขณะที่บางคนสนุกกับการนับจังหวะและเคลื่อนไหวพร้อมกันทั้งทีม

“เขาตื่นเต้นมากเลยครับ ได้ต่อตัว ได้ขี่คอกัน ได้ตีลังกา ยิ่งตีลังกาเนี่ย เขายิ่งชอบเลยครับ”

สำหรับศักดิ์ดาวุฒิ สิ่งที่น่าสนใจคือปฏิกิริยาของเด็ก ๆ เมื่อได้พบกิจกรรมที่ไม่เคยทำมาก่อน

“ผมเห็นความตื่นเต้น ความที่เขารู้สึกว่ามันมีอะไรใหม่ ๆ เข้ามาในชีวิตเขา”

เขาจึงพยายามออกแบบการฝึกซ้อมให้เด็กได้เรียนรู้หลายทักษะ โดยเริ่มจากพื้นฐานที่เหมาะสม ก่อนค่อย ๆ เพิ่มความยากตามความสามารถ

เป้าหมายคือให้เด็กเกิดความสนุกกับการออกกำลังกาย และมีโอกาสค้นพบความสามารถของตัวเองผ่านกิจกรรมที่แตกต่างจากชีวิตประจำวัน

สอนเชียร์ลีดดิงต้องเริ่มจากความแข็งแรงและความปลอดภัย

แม้ภาพที่หลายคนคุ้นเคยกับกีฬาเชียร์ลีดดิงจะเป็นการต่อตัวหรือการแสดงท่าทางพร้อมกัน แต่การฝึกซ้อมจริงต้องเริ่มจากการเตรียมร่างกาย

ศักดิ์ดาวุฒิอธิบายว่า ก่อนฝึกท่าต่าง ๆ เด็กต้องผ่านการอบอุ่นร่างกาย ทั้งการฝึกกระโดดเพื่อเพิ่มแรงส่งจากข้อเท้า การฝึกความแข็งแรงของขา ไหล่ และกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัว

จากนั้นจึงเข้าสู่การยืดเหยียดกล้ามเนื้อ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการเคลื่อนไหวที่ต้องใช้ความยืดหยุ่น

ในระหว่างฝึกท่าต่อตัว เขาจะคอยสังเกตตำแหน่งแขน ขา และการลงน้ำหนักของเด็กแต่ละคน พร้อมอธิบายวิธีจัดท่าทางให้เหมาะสม

บางครั้งต้องหยุดการฝึกเพื่อปรับตำแหน่งของผู้เล่น เพราะหากวางแขนหรือขาผิดจุด อาจทำให้รับน้ำหนักได้ไม่มั่นคง

การฝึกเชียร์ลีดดิงจึงต้องอาศัยความเข้าใจทั้งเรื่องการเคลื่อนไหวและการทำงานร่วมกัน โดยมีผู้ฝึกสอนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด

ศักดิ์ดาวุฒิให้ความสำคัญกับการทำให้เด็กเข้าใจว่าท่าแต่ละท่าต้องทำอย่างไร และแต่ละคนมีหน้าที่อะไรในทีม

เด็กจำท่าไม่ได้ โค้ชต้องทำให้ดูซ้ำ ๆ

หนึ่งในความท้าทายของการสอนเด็กคือการทำให้ทุกคนเข้าใจและจดจำลำดับการเคลื่อนไหวได้

กีฬาเชียร์ลีดดิงมีรูปแบบการแสดงที่กำหนดไว้ชัดเจน ทั้งตำแหน่งยืน การเดิน การหมุน การยกตัว และจังหวะการเคลื่อนไหว

หากสมาชิกคนใดเคลื่อนที่ผิดตำแหน่ง อาจส่งผลต่อการแสดงของทั้งทีม

ศักดิ์ดาวุฒิเล่าว่า เด็กบางคนสามารถทำท่าได้ แต่ยังจำตำแหน่งหรือจังหวะไม่ได้ บางครั้งจัดให้ยืนตรงจุดหนึ่งแล้ว เมื่อเริ่มซ้อมก็เคลื่อนออกไปผิดตำแหน่ง

สิ่งที่เขาต้องทำคือเรียกสมาธิเด็กกลับมา อธิบายใหม่ และให้ฝึกซ้ำจนเริ่มจดจำได้

วิธีสอนที่ใช้เป็นประจำคือการสาธิตด้วยตัวเอง เพราะการอธิบายด้วยคำพูดอย่างเดียวอาจทำให้เด็กนึกภาพไม่ออก

“ผมจะทำให้เขาดูครับ ผมใช้เป็นสาธิตให้เขาดู ให้เขาเข้าใจ ถ้าพูดไปอย่างเดียวเขาไม่เห็นภาพ”

การสอนจึงต้องทำให้เด็กเห็นทั้งท่าทางและจังหวะ ก่อนให้ลองปฏิบัติตาม

เมื่อเด็กเริ่มทำได้แล้ว เขาจะให้ฝึกแยกเป็นช่วง ๆ จากนั้นจึงนำแต่ละช่วงมารวมกันเป็นการแสดงเต็มชุด หรือที่เรียกว่า Routine

ศักดิ์ดาวุฒิบอกว่าการควบคุมสมาธิเด็กเป็นเรื่องสำคัญ เพราะบางครั้งเด็กอาจสนใจสิ่งรอบตัวหรือจำตำแหน่งของตัวเองไม่ได้

ผู้ฝึกสอนจึงต้องมีความอดทนและพร้อมอธิบายซ้ำหลายครั้ง

ก่อนถึงวันแสดงจริง ต้องซ้อมจนทุกคนทำงานร่วมกันได้

เมื่อเด็กเริ่มจำท่าทางพื้นฐานได้แล้ว การฝึกจะเข้าสู่ขั้นตอนการนำท่าต่าง ๆ มาประกอบเข้ากับเพลง

ศักดิ์ดาวุฒิอธิบายว่า ช่วงแรกจะฝึกแยกแต่ละส่วน ทั้งท่าต่อตัว การเคลื่อนที่ และการจัดตำแหน่ง ก่อนนำมารวมเป็นการแสดงเต็มชุด

ระหว่างซ้อม เขาจะนับจังหวะอย่างต่อเนื่อง พร้อมคอยบอกให้เด็กแก้ไขตำแหน่งที่ยังไม่ตรงตามรูปแบบ

บางครั้งต้องเริ่มใหม่หลายรอบ เพราะมีเด็กบางคนเดินผิดจุดหรือเคลื่อนไหวไม่ทันเพื่อน

สำหรับเขา สิ่งที่ต้องให้ความสำคัญก่อนการแสดงคือการจำตำแหน่งและควบคุมอารมณ์ระหว่างเล่น

ศักดิ์ดาวุฒิเล่าว่า เขาไม่ได้กังวลกับท่าต่อตัวมากนัก เพราะเด็กสามารถฝึกจนทำได้แล้ว แต่ยังต้องเน้นเรื่องการเข้าตำแหน่งให้ทันตามจังหวะ

การซ้อมแต่ละครั้งจึงเป็นการฝึกให้เด็กมีวินัย รู้จักหน้าที่ของตัวเอง และทำงานร่วมกับสมาชิกคนอื่น

โดยเฉพาะท่าที่ต้องอาศัยเพื่อนช่วยรับน้ำหนัก ทุกคนต้องรู้ว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนและทำหน้าที่อะไร

สิ่งเหล่านี้เป็นทักษะที่ศักดิ์ดาวุฒิต้องการให้เด็กได้เรียนรู้ควบคู่กับการเล่นกีฬา

เมื่อเด็กทำสำเร็จ โค้ชภูมิใจมากกว่าผลการแข่งขัน

หลังผ่านการฝึกซ้อมและเข้าสู่การแสดงจริง ศักดิ์ดาวุฒิยอมรับว่ารู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นเด็ก ๆ สามารถทำตามลำดับที่ฝึกไว้ได้สำเร็จ

เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับอันดับการแข่งขันหรือการคว้าชัยชนะมากนัก เพราะเป้าหมายตั้งแต่ต้นคือการทำให้เด็กสามารถแสดงสิ่งที่ฝึกซ้อมมาได้

“ไม่ได้ซีเรียสกับลำดับหรือชนะอะไรเลยครับ แค่อยากให้เขาทำมันได้ก็ดีใจแล้วครับ”

ความสำเร็จในสายตาของเขาคือการเห็นเด็กที่เคยทำไม่ได้ ค่อย ๆ พัฒนาจนสามารถทำท่าต่าง ๆ ได้อย่างมั่นใจ

โดยเฉพาะเด็กที่ไม่เคยรู้จักกีฬาเชียร์ลีดดิงมาก่อน แต่สามารถฝึกซ้อมร่วมกับเพื่อนและทำการแสดงจนจบได้

ศักดิ์ดาวุฒิบอกว่าการทำงานกับเด็กยังทำให้เขาได้เรียนรู้บทบาทของการเป็นครู เพราะการเข้าไปสอนเด็กที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ต้องใช้เวลาในการสร้างความไว้วางใจ

เด็กบางคนอาจไม่คุ้นเคยกับผู้ฝึกสอนใหม่ แต่เมื่อทำงานร่วมกันต่อเนื่อง เด็กเริ่มฟังคำแนะนำและให้ความร่วมมือมากขึ้น

“ผมภูมิใจครับ ภูมิใจที่เด็ก ๆ ทำได้ ภูมิใจที่สามารถสอนเขาได้ แล้วเขาฟังเราเหมือนครูคนหนึ่ง”

เขามองว่าการได้รับความไว้วางใจจากเด็กเป็นอีกเรื่องที่ทำให้รู้สึกดี เพราะต้องใช้ทั้งความอดทนและความเข้าใจในการทำงานร่วมกัน

กีฬาเชียร์ลีดดิง สอนให้เด็กเรียนรู้การทำงานเป็นทีม

นอกจากความแข็งแรงของร่างกาย ศักดิ์ดาวุฒิยังมองว่ากีฬาเชียร์ลีดดิงช่วยให้เด็กเรียนรู้การทำงานร่วมกับผู้อื่นตั้งแต่อายุยังน้อย

เพราะการแสดงหนึ่งชุดต้องอาศัยความร่วมมือของสมาชิกทุกคน หากใครทำผิดจังหวะหรือเคลื่อนที่ผิดตำแหน่ง ก็อาจส่งผลต่อการทำงานของทั้งทีม

เด็กจึงต้องฝึกการฟัง การจดจำหน้าที่ และการประสานงานกับเพื่อน

“น้องจะได้ความสนุก แล้วก็เป็นการทำงานร่วมกันครับ เหมือนกีฬาชนิดหนึ่ง มันก็เหมือนการทำงาน ที่เขาต้องทำงานร่วมกัน”

ศักดิ์ดาวุฒิเชื่อว่าทักษะเหล่านี้สามารถเริ่มฝึกได้ตั้งแต่เด็ก และอาจนำไปใช้กับการเรียนหรือกิจกรรมอื่นในอนาคต

สำหรับเขา การฝึกซ้อมไม่ได้มีเป้าหมายให้เด็กทุกคนต้องเติบโตเป็นนักกีฬาอาชีพ แต่ต้องการให้ได้ลองทำกิจกรรมที่ท้าทายความสามารถ และเรียนรู้การอยู่ร่วมกับผู้อื่น

เมื่อเด็กทำสิ่งที่เคยคิดว่ายากได้สำเร็จ ความมั่นใจที่เกิดขึ้นก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เขาอยากเห็น

โรงเรียนและผู้สนับสนุน อีกแรงสำคัญในการเปิดโอกาสให้เด็ก

การจัดกิจกรรมฝึกสอนเชียร์ลีดดิงในโรงเรียนต้องอาศัยความร่วมมือจากหลายฝ่าย ทั้งผู้ฝึกสอน ครู ผู้บริหารสถานศึกษา และผู้สนับสนุน

จากบทสัมภาษณ์ ผู้เกี่ยวข้องกับกิจกรรมระบุว่า การสนับสนุนที่โรงเรียนต้องการมีหลายด้าน ตั้งแต่การจัดส่งโค้ชเข้ามาฝึกสอน การสนับสนุนครู อุปกรณ์การเรียนการสอน ตลอดจนความช่วยเหลือด้านอาหารกลางวันและเครื่องแต่งกายสำหรับกิจกรรม

ผู้ให้สัมภาษณ์อีกรายระบุว่า เด็กมีความพร้อมและความตั้งใจอยู่แล้ว สิ่งสำคัญคือการเพิ่มโอกาสให้สามารถเข้าถึงกิจกรรมและทรัพยากรที่เหมาะสม

เมื่อมีผู้ฝึกสอนที่มีประสบการณ์เข้ามาช่วย เด็กจึงได้เรียนรู้ทักษะใหม่ ๆ และมีโอกาสแสดงความสามารถของตัวเอง

สำหรับศักดิ์ดาวุฒิ การได้เห็นเด็กมีพัฒนาการระหว่างการฝึกซ้อม เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขายังต้องการทำงานลักษณะนี้ต่อไป

เสียเวลาพักผ่อน แต่ได้เห็นเด็กทำสิ่งที่ไม่เคยทำได้

การทำงานประจำควบคู่กับการเป็นโค้ชจิตอาสาทำให้ศักดิ์ดาวุฒิต้องแบ่งเวลาจากชีวิตส่วนตัวมาฝึกสอนเด็ก

บางวันเขาต้องใช้เวลาที่ควรได้พักผ่อนหรือหลับนอน เพื่อเตรียมการฝึกซ้อมและเดินทางไปทำกิจกรรม

เมื่อถามว่าต้องเสียอะไรไปบ้างกับการทำงานจิตอาสา เขาตอบทันทีว่าเป็นเรื่องของเวลา

“สิ่งที่เสียไปคือเวลา เวลาพักผ่อน เวลานอน แต่ที่มันแลกมาคือความสามารถเด็ก ๆ ที่เขาทำได้ครับ รอยยิ้มเด็ก ๆ ของเขา”

ศักดิ์ดาวุฒิเล่าว่า ระหว่างพักซ้อม เด็กบางคนยังเข้ามาพูดคุยหรือเล่นกับเขา ทำให้เกิดความสนิทสนมและความไว้วางใจกันมากขึ้น

จากคนที่ไม่เคยรู้จักกัน เด็กเริ่มมองเขาเป็นครูคนหนึ่ง และพร้อมรับฟังคำแนะนำระหว่างฝึกซ้อม

ความสัมพันธ์เหล่านี้ทำให้เขารู้สึกว่าชั่วโมงที่ใช้ไปมีความหมาย

เขายอมรับว่าการสอนเด็กไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะการควบคุมสมาธิและทำให้ทุกคนทำงานตามจังหวะเดียวกัน แต่เมื่อเห็นเด็กสามารถทำได้สำเร็จ ความเหนื่อยจากการฝึกซ้อมก็ลดลง

“ผมว่ามันคุ้มครับ กับเวลาของเราที่เสียไป แต่เรามอบโอกาสให้เด็ก ๆ ได้เจอสิ่งใหม่ ๆ”

จากแชมป์โลก สู่ความภูมิใจที่ไม่ต้องมีถ้วยรางวัล

เส้นทางของศักดิ์ดาวุฒิเริ่มต้นจากการเป็นนักกีฬาเชียร์ลีดดิงในระดับมัธยมศึกษา ก่อนพัฒนาตัวเองจนได้เข้าร่วมการแข่งขันระดับโลกและคว้าแชมป์ที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อปี 2019

ประสบการณ์จากสนามแข่งขันทำให้เขามีทักษะและความรู้ที่สามารถนำมาถ่ายทอดให้เยาวชนได้

วันนี้บทบาทของเขาเปลี่ยนจากผู้ที่ต้องฝึกซ้อมเพื่อทำผลงานของตัวเอง มาเป็นคนที่คอยนับจังหวะ สาธิตท่าทาง และช่วยให้เด็กแต่ละคนทำหน้าที่ในทีมได้สำเร็จ

บางครั้งต้องสอนท่าเดิมซ้ำหลายรอบ บางครั้งต้องหยุดเพื่อจัดตำแหน่งใหม่ และบางครั้งต้องใช้ความอดทนกับเด็กที่ยังไม่สามารถจดจำลำดับการเคลื่อนไหวได้

แต่เมื่อถึงวันที่เด็กสามารถแสดงได้จนจบ เขากลับรู้สึกภูมิใจ แม้จะไม่ได้รับรางวัลจากการแข่งขันก็ตาม

ศักดิ์ดาวุฒิไม่ได้คาดหวังว่าเด็กทุกคนที่ผ่านการฝึกสอนจะต้องก้าวไปเป็นนักกีฬาเชียร์ลีดดิงระดับประเทศ สิ่งที่เขาต้องการคือให้เด็กได้ลองทำกิจกรรมใหม่ ได้เรียนรู้การทำงานร่วมกับเพื่อน และมีความสุขกับความสามารถที่ตัวเองพัฒนาขึ้น

จากนักกีฬาที่เคยยืนอยู่ในสนามแข่งขันระดับโลก วันนี้เขาเลือกแบ่งเวลามายืนอยู่ข้างสนามฝึกซ้อมของเด็ก ๆ คอยบอกจังหวะและให้กำลังใจจนทุกคนสามารถทำสิ่งที่ฝึกฝนมาได้

และเมื่อถามถึงความรู้สึกหลังเห็นเด็กทำสำเร็จ ศักดิ์ดาวุฒิยังคงตอบด้วยคำสั้น ๆ ว่า

“ผมภูมิใจครับ ภูมิใจที่เด็ก ๆ ทำได้”

ยอดนิยมในตอนนี้

แท็กยอดนิยม

ข่าวที่เกี่ยวข้อง