“ไทยช่วยไทยพลัส” ถูกมองว่า เป็นภาคต่อของ “คนละครึ่ง” ที่ช่วยพยุงและปลุกเศรษฐกิจได้เร็วที่สุดในเวลานี้

เงินเริ่มหมุน คนเริ่มจับจ่าย ร้านค้ากลับมาคึกคัก

แต่คำถามสำคัญที่ไม่อาจมองข้าม คือ เงินที่รัฐอัดฉีดลงไป กำลังสร้างเศรษฐกิจจริง หรือแค่สร้าง “ภาพของการใช้จ่าย”

แม้มาตรการนี้ จะช่วยพยุงกำลังซื้อระยะสั้นได้ดี แต่เมื่อมองลึกลงไป กลับพบว่า ยังมีธุรกิจจำนวนมากเข้าไม่ถึงโครงการ

ทั้ง Modern Trade ธุรกิจขนาดกลาง ไปจนถึงบริการบางประเภทอย่าง ร้านนวด สปา ร้านทำผม และร้านทำเล็บ

เพราะในโลกธุรกิจ ผู้ผลิตรายย่อยและ SME จำนวนมาก ไม่ได้ขายของตรงถึงผู้บริโภค แต่พึ่งพา Modern Trade เป็นช่องทางหลักในการขายสินค้า เมื่อช่องทางเหล่านี้ถูกตัดออก เงินกระตุ้นเศรษฐกิจจึงอาจหมุนไม่ครบระบบ

รศ.ดร.สุชาติ ไตรภพสกุล อาจารย์ประจำคณะการสร้างเจ้าของธุรกิจและการบริหารกิจการ  มหาวิทยาลัยกรุงเทพ  ตั้งข้อสังเกตว่า เม็ดเงินบางส่วนอาจไม่ได้สร้างกิจกรรมทางเศรษฐกิจจริง เช่น การแปลงสิทธิ์เป็นเงินสด หรือธุรกรรมที่ไม่ได้สร้างการผลิต การจ้างงาน หรือมูลค่าเพิ่ม

สุดท้ายเงินอาจหมุน แต่ไม่ได้สร้างเศรษฐกิจจริงเท่าที่ควร 

และทำให้ตัวคูณทางเศรษฐกิจ หรือ Multiplier Effect อ่อนแรงลง

รัฐใช้เงินจำนวนมาก แต่ GDP อาจโตต่ำกว่าที่ควรจะเป็น

อีกปัญหาที่ถูกพูดถึง คือ ร้านค้ารายย่อยจำนวนมาก ยังอยู่นอกระบบภาษี ไม่ได้จด VAT หรือภาษีนิติบุคคล หมายความว่า รัฐปล่อยเงินออกไป แต่ดึงภาษีกลับคืนมาได้ไม่เต็มที่

ขณะเดียวกัน การไม่เปิดให้ Modern Trade เข้าร่วม ยังอาจทำให้ผู้บริโภคมีทางเลือกน้อยลง ซื้อสินค้าแพงขึ้น และใช้สิทธิไม่เต็มวงเงิน

ทั้งที่ Modern Trade สามารถบริหารต้นทุนและขายสินค้าหลายอย่างได้ในราคาถูกกว่า

คำถามสำคัญจึงไม่ใช่ ควรช่วยร้านเล็กหรือไม่ แต่คือ จะออกแบบนโยบายอย่างไร ให้เงินของรัฐหมุนได้ครบทั้งระบบ

นักวิชาการจึงเสนอแนวคิด “Hybrid Quota” ที่เปิดให้ทั้งร้านค้ารายย่อย และ Modern Trade เข้าร่วมในสัดส่วนที่เหมาะสม

เพื่อให้รัฐสามารถกระจายรายได้สู่ชุมชน พร้อมกับเชื่อมเศรษฐกิจทั้งระบบไปพร้อมกัน

มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจที่ดี อาจไม่ใช่แค่โครงการกระตุ้นให้คน “ใช้เงิน” แต่ต้องทำให้ เงินทุกบาทที่รัฐอัดฉีดสร้างมูลค่าเพิ่มกลับคืนสู่เศรษฐกิจจริงได้มากที่สุด