“ทุเรียนมาเลเซีย” บุกตลาดจีนทางบกครั้งแรก

มีรายงานว่า เมื่อวันที่ 15 มกราคม 2569   ทุเรียนสดจากประเทศมาเลเซียได้เข้าถึงประเทศจีนโดยผ่านด่านโหย่วอี้กวน เมืองผิงเสียง เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ถือเป็นการครั้งแรกของทุเรียนสดของมาเลเซียที่เข้าสู่ประเทศจีน ผ่านการขนส่งทางบก จากเดิมขนส่งทางอากาศหรือเครื่องบิน 

“ทุเรียนจากมาเลเซียใช้เวลาขนส่ง 10 วัน โดยขนส่งทางถนนผ่านประเทศกลุ่มอาเซียน 4 ประเทศ คือ มาเลเซีย, ไทย, ลาว, เวียดนาม แล้วไปยังตลาดปลายทางเมืองกวางโจว มณฑลกวางตุ้ง ซึ่งสำนักงานศุลกากรด่านโหย่วอี้กวนให้ความสำคัญต่อการพิธีการศุลกากรของทุเรียนล็อตนี้ โดยได้เปิดช่องทาง  Green lane ให้กับรถบรรทุก ทำให้เกิดกระบวนการตรวจทันทีที่มาถึง ปล่อยทันทีที่ตรวจสอบ ซึ่งตอบโจทย์ความสดใหม่ของผลไม้ได้สูงสุด

“ทุเรียนล็อตนี้เป็นพันธุ์หนามดำ และ มูซังคิง น้ำหนัก 1ตัน มูลค่า 48,000 หยวน” การนำเข้าทุเรียนสดมาเลเซียโดยผ่านทางถนนครั้งนี้ ถือว่าเป็นการพลิกโฉมในการนำเข้าทุเรียนมาเลเซียของจีน เนื่องจากว่าก่อนหน้านี้ทุเรียนสดมาเลเซีย ที่เข้าไปขายในตลาดจีนขนส่งทางเครื่องบินทั้งหมด เพราะทุเรียนมาเลเซียต้องสุกอยู่บนต้นแล้วจึงเก็บเกี่ยว ดังนั้นต้องรักษาความสดใหม่ต้องเร่งขนไปยังจีน ซึ่งมีระยะทางห่างไกลกว่าไทยและเวียดนาม  

สำหรับทุเรียนที่ขนส่งทางถนนครั้งนี้ เป็นทุเรียนที่ไม่ได้สุกสมบูรณ์บนต้น และครั้งนี้ถือเป็นการขนส่งแบบทดลองครั้งแรก เพื่อดูว่าจะบริหารจัดการขนส่งอย่างไร หลังจากการเปิดตู้ทุเรียนเพื่อขายไปยังผู้บริโภค มีเสียงจากผู้บริโภค ว่า คุณภาพของเนื้อทุเรียนสู้การขนส่งทางอากาศไม่ได้ แต่ก็ยังเป็นทุเรียนระดับเพรีเมียมในระดับหนึ่ง 

ทุเรียนมาเลเซีย ถือว่าเป็นสินค้า พรีเมี่ยม เพราะมีผลผลิตน้อย จึงมีราคาสูง มีลูกค้าคือกลุ่มที่รายได้สูง ซึ่งเป็นตัวแทนของการยกระดับการบริโภคที่แสวงหาคุณภาพและประสบการณ์ที่แตกต่าง ราคาจำหน่ายอยู่ที่ประมาณ 300-400 หยวน/กิโลกรัม แพงกว่าทุเรียนไทยที่ราคาขายปลีกอยู่ที่ประมาณ 50-100 หยวน/กิโลกรัม 

ปัจจุบันมี 6 ประเทศได้รับอนุญาตให้ส่งออกทุเรียนสดมายังจีน ได้แก่ ไทย เวียดนาม มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ ลาว และกัมพูชา นอกจากนี้ จีนอนุญาตินำเข้าทุเรียนแช่แข็งจากต่างประเทศทุกแห่งแล้ว แหล่งนำเข้าหลักจาก  5 ประเทศ ได้แก่ ไทย เวียดนาม มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ และอินโดนีเซีย 

ถือว่าคู่แข่งทุเรียนในตลาดจีนมีมากขึ้น และทุกประเทศพยายามชิงตลาดนี้ สิ่งสำคัญคือสู้ด้วยมาตรฐานและต้นทุนการผลิต การขนส่งว่าใครจะต่ำกว่ากัน