นักบินอวกาศกิน "ไอศกรีม" บนสถานีอวกาศได้หรือไม่?

หลายคนคงคุ้นภาพไอศกรีมอวกาศที่เป็นก้อนแห้งๆ คล้ายชอล์กตามพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ถ้านักบินอวกาศที่กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่นอกโลกเกิดอยากกินไอศกรีมหรือเจลาโต้เย็นฉ่ำขึ้นมา พวกเขาจะทำอย่างไร? 

ไอศกรีมบนสถานีอวกาศ

คำตอบคือพวกเขาพกไอศกรีมของจริงขึ้นไปกินได้ และเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เป็นความสุขเล็กๆ ที่มีมาตั้งแต่ยุคทศวรรษ 1970 แล้ว

ย้อนกลับไปในยุคของสถานีอวกาศสกายแล็บ (Skylab) ในช่วงปี 1970 องค์การนาซาได้ติดตั้งตู้เย็นบนสถานีอวกาศเป็นครั้งแรก ทำให้นักบินอวกาศในยุคนั้นสามารถเพลิดเพลินกับไอศกรีมแบบปกติที่ไม่ใช่แบบอบแห้งได้สำเร็จ

เมื่อเวลาผ่านไปเทคโนโลยีและการขนส่งก็ยกระดับขึ้น บนสถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) ตั้งแต่ปี 2006 เป็นต้นมา มีการส่งไอศกรีมแบรนด์ดังมากมาย ไม่ว่าจะเป็นไอศกรีมวานิลลา ช็อกโกแลต เค้กวันเกิดจากค่าย Blue Bell ไปจนถึงไอศกรีมแท่งยอดฮิตอย่าง Snickers และ Dove ขึ้นไปเสิร์ฟถึงที่ โดยอาศัยยานอวกาศ SpaceX Dragon หรือกระสวยอวกาศในการขนส่ง ความลับที่ทำให้ไอศกรีมเหล่านี้ไม่ละลายระหว่างทางคือตู้แช่แข็งพิเศษที่เรียกว่า GLACIER ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อเก็บรักษาตัวอย่างงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์และอาหารแช่แข็งโดยเฉพาะ

ก่อนหน้านี้เคยมีภาพนักบินอวกาศ สุนิตา วิลเลียมส์, สกอตต์ เคลลี รวมไปถึง โอเลก อาร์เตมเยฟ ที่กำลังลอยตัวกินไอศกรีมอย่างมีความสุขบนสถานีอวกาศ ISS พิสูจน์ให้เห็นว่าการใช้ชีวิตนอกโลกไม่ได้มีแต่อาหารจืดชืด หลายคนอาจสงสัยว่าการกินของเหลวที่ละลายได้ในสภาวะแรงโน้มถ่วงต่ำหรือ Microgravity จะไม่ทำให้สภาวะแวดล้อมภายในสถานีเลอะเทอะหรือ? 

ในทางวิทยาศาสตร์แล้ว ภายในสถานี ISS จะถูกควบคุมอุณหภูมิให้คงที่อยู่ที่ประมาณ 24 องศาเซลเซียส ประกอบกับคุณสมบัติของแรงตึงผิวในสภาวะไร้น้ำหนัก กลับกลายเป็นข้อดีที่ช่วยยึดเกาะเนื้อไอศกรีมไว้ด้วยกัน ทำให้มันไม่หกกระจายหรือลอยไปมา 

อย่างไรก็ตาม กฎเหล็กเพียงข้อเดียวของการกินไอศกรีมบนอวกาศคือเมื่อเอาออกมาแล้วจะต้องรีบกินให้หมดโดยเร็ว เนื่องจากพื้นที่ในตู้แช่แข็ง GLACIER นั้นมีจำกัดอย่างมาก และพื้นที่ส่วนใหญ่จำเป็นต้องถูกสงวนไว้เพื่อเก็บตัวอย่างงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่มีมูลค่ามหาศาลนั่นเอง