อ้อย ความหวานจากธรรมชาติข้าง ๆ บ้านผมนี้เป็นป่าอ้อยราว ๆ หกไร่เศษ ตอนนี้มันกำลังงามเลยล่ะ และคงอีกไม่นานที่นี่จะมีการตัดอ้อยลำเลียงมันเข้าโรงงานทำน้ำตาล เห็นป่าอ้อยแล้วทำให้คิดถึงชีวิตในวัยเด็กของผม เพราะอะไรหวาน ๆ นี้เด็กสมัยผมไม่ค่อยได้กินอะไร ๆ ตามร้านค้า ถ้าต้องการของหวานเรามักหาเอาตามธรรมชาติ เช่นได้ต้นอ้อยนี้ ถ้าเป็นสมัยเด็ก ผมและเพื่อน ๆ บางทีอาจไปหมกอยู่ในป่าเพื่อกินอ้อยทั้งวันเชียว แต่สมัยผมมันไม่มีป่าอ้อยใกล้บ้านแบบนี้ จะมีบ้างก็ในสวน หรือกออ้อยตามหลังบ้าน แต่เราจะได้หวานน้ำอ้อยก็ต่อเมื่อเจ้าของกออ้อยเขาอนุญาตแล้วเท่านั้นที่หมู่บ้านของผมในวัยเด็กเมื่อสักสี่สิบปีก่อนโน้น บ้านเก่าผมก่อนโน้นอยู่ห่างจากดงแค่สามสี่กิโลฯเอง เรียกว่ามองจากหมู่บ้านก็แลเห็นทิวเขาทึม ๆ ที่ขอบฟ้าแล้ว และที่หมู่บ้านบ้านเก่าผมนี่เองคือทางผ่านของรถบรรทุกอ้อยออกสู่โรงงาน ที่บรรทุกจากป่าอ้อยผ่านมาทางหมู่บ้านเพื่อออกสู่เส้นทางหลัก และหน้าที่เป็นหน้าขนอ้อยก็มักเป็นหน้าอย่างนี้แหละหลังเลิกเรียกพวกเราเด็ก ๆ สมัยนั้นไม่ไปไหน ไปดักรอที่ข้าง ๆ ทางที่รถอ้อยผ่านทุกวัน เรียกว่าเฝ้าไม่ไปไหนเลยจนกว่ารถอ้อยจะผ่านมาถนนหนทางสมัยโน้นค่อนข้างลำบากมาก อย่างถนนทางจะเข้าหมู่บ้านและทะลุออกไปสายทางหลักบ้านผมนี้หนทางลำบากมาก ทำให้รถวิ่งช้า และพวกเราเด็ก ๆ ก็ใช้โอกาสนี้เองในการวิ่งเข้าไปดึงเอาลำอ้อยจากรถขนอ้อย บางคันใจดีจอดรถแล้วโยนลงมาจากรถให้เป็นมัด ๆ ก็มี จากนั้นพวกเราก็จะแบ่งกันแบ่งอ้อยที่ได้ นั่งกินลำอ้อยอยู่อย่างนั้นเพื่อรอรถอ้อยคันต่อ ๆ ไปการดักฉุดหรือดึงอ้อยจากรถนี้ถือว่าสนุกมาก เหตุการณ์เหล่านี้กว่าจะหายไปก็เมื่อตอนที่ผมเริ่มโตแล้ว แต่ทุกวันนี้ที่หมู่บ้านนั้นก็ยังมีการทำอ้อยอยู่ หรือจะใหญ่กว่าเก่าเสียอีก เพราะโรงน้ำตาลย้ายมาตั้งใกล้ ๆ แถวนั้นเอง แต่เด็กทุกวันนี้ไม่ชอบการกินอ้อยเหมือนสมัยผมเมื่อเป็นเด็กแล้วล่ะ เพราะทุกวันนี้ เขามีเซเว่น โลตัส มีห้างเซนทรัล เด็กทุกวันบางคนอาจไม่เคยใช้ปากกัดปอกอ้อยกินน้ำอ้อยเลยก็มีสมัยผมมีหรือ อย่างเห็นป่าอ้อยนี่ โอ้โหพี่น้อง อร่อยเขาล่ะ อยากกินอ้อย... เรื่องและภาพ โย ลูกอิสาน