ความสุขของเรา ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลที่ใครเข้าใจ และไม่จำเป็นต้องดูดีในสายตาใคร แต่เรากลับใช้เวลามาก กับการอธิบายว่าทำไมสิ่งนี้ถึงทำให้เรามีความสุข ทำไมเราถึงเลือกแบบนี้ ทำไมเราถึงพอใจแค่นี้ ราวกับว่าความสุข ต้องได้รับการอนุญาตจากโลกก่อน เราโตมาในสังคมที่ชินกับการวัดค่า ความสุขต้องดูคุ้ม ต้องดูสำเร็จ ต้องมีอะไรให้โชว์ ถ้าไม่มีรูป ไม่มีเรื่องเล่า ไม่มีใครรับรู้ ความสุขนั้นจะยังนับเป็นความสุขอยู่ไหม ความสุขที่ไม่ต้องอธิบาย มักเป็นความสุขที่เงียบ เล็ก และเรียบง่าย เช่น การได้นั่งนิ่ง ๆ หลังจากวันที่ยาว การได้นอนโดยไม่ต้องรีบตื่น การได้ปฏิเสธบางอย่างโดยไม่รู้สึกผิด หรือการได้ใช้เวลาคนเดียวโดยไม่รู้สึกว่ากำลังพลาดอะไร ความสุขแบบนี้ ไม่ดึงดูดความสนใจ ไม่สร้างเสียงปรบมือ แต่ทำให้ใจสงบ และความสงบ เป็นความสุขที่ไม่ต้องพิสูจน์ หลายครั้ง เราสับสนระหว่าง “ความสุขของเรา” กับ “ความสุขที่คนอื่นเข้าใจ” เราเลือกเส้นทาง งาน ชีวิต หรือแม้แต่ความสัมพันธ์ โดยดูว่ามันจะอธิบายได้ง่ายแค่ไหน ทั้งที่จริงแล้ว บางสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข ไม่สามารถอธิบายได้เลย มันเป็นแค่ความรู้สึก ที่รู้ได้เฉพาะเรา ความสุขที่ไม่ต้องอธิบาย คือความสุขที่ไม่ต้องปกป้อง ไม่ต้องเถียง ไม่ต้องพิสูจน์ เราไม่จำเป็นต้องทำให้ใครเห็นด้วย แค่ไม่ขัดแย้งกับใจตัวเองก็พอ การยอมรับความสุขแบบนี้ ต้องใช้ความกล้าไม่น้อย เพราะมันหมายถึงการไม่เอาตัวเองไปวัดกับใคร ไม่เอาความพอใจของคนอื่น มาเป็นเงื่อนไขของชีวิต มันคือการยอมรับว่า บางคนอาจไม่เข้าใจเรา และนั่นไม่เป็นไร ความสุขของเรา ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ต้องมีแผนระยะยาว ไม่ต้องสวยงามตามแบบใคร มันอาจเป็นแค่ชีวิตที่ไม่วุ่นวายเกินไป ใจที่ไม่ต้องฝืนมาก และการได้เป็นตัวเองโดยไม่ต้องขอโทษใคร เมื่อเราไม่ต้องอธิบายความสุข เราจะไม่ใช้ชีวิตเพื่อการอธิบาย เราไม่ต้องเลือกเส้นทางที่ดูดี แค่เลือกเส้นทางที่อยู่แล้วไม่เจ็บ ไม่ต้องใช้ชีวิตให้ใครเข้าใจ แค่ใช้ชีวิตให้ตัวเองไม่หลงทาง ความสุขที่แท้จริง ไม่จำเป็นต้องถูกเข้าใจ แค่มัน “จริง” สำหรับเรา ก็เพียงพอแล้ว ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย donterase จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย Chuotanhls จาก pixabay ภาพที่ 2 จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย Pexels จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย MAN_COI จาก pixabay