บทเรียนจากชะตากรรม "มยุรี นารี" เปิด 3 ทางรอดเรือสินค้าไทย ในวันที่ “ฮอร์มุซ” ถูกปิดตาย

เหตุโจมตี “เรือมยุรี นารี” ขณะแล่นผ่านช่องแคบฮอร์มุซ

คือสัญญาณย้ำเตือนจากอิหร่าน ตามคำประกาศที่ว่า

“จะไม่ยอมให้น้ำมันแม้แต่ลิตรเดียวไหลผ่านฮอร์มุซ”

ช่องแคบฮอร์มุซ (Strait of Hormuz ) แม้มีความกว้างเพียง 33 กิโลเมตร แต่ในเชิงยุทธศาสตร์นี่คือ  “เส้นเลือดใหญ่” ของพลังงานโลก

ในภาวะปกติน้ำมันดิบกว่า 20% ของการใช้น้ำมันทั้งโลกต้องไหลผ่านจุดนี้

ขณะที่ในส่วนของไทยมีความเสี่ยงมากกว่า เพราะน้ำมันจากตะวันออกกลางที่ส่งมากลั่นในบ้านเรามากกว่าครึ่งต้องผ่านฮอร์มุซ

เมื่อเส้นเลือดเส้นนี้ถูกอุดตัน แรงสั่นสะเทือนจึงวิ่งตรงสู่ หัวจ่ายน้ำมันและ กระเป๋าสตางค์ของคนไทย อย่างเลี่ยงไม่ได้

คำถามคือถ้าฮอร์มุซผ่านไม่ได้ เราจะทำอย่างไร

คำตอบคือไปทางอื่นได้ แต่ต้อง จ่ายแพงกว่า

หากนำเข้าน้ำมันจากสหรัฐอเมริกา เรือต้องใช้เวลาเดินทางถึง 40 วัน

จากแอฟริกาใช้เวลาประมาณ 21 วัน

ขณะที่น้ำมันจากตะวันออกกลาง ใช้เวลาเพียง 15 วัน

เวลาเดินทางที่ยาวขึ้น หมายถึง ค่าระวางเรือที่สูงขึ้น

และสุดท้ายต้นทุนเหล่านั้น จะถูกส่งต่อมาที่ ผู้บริโภค

แต่ผลกระทบการปิดตาย “ฮอร์มุซ”ไม่ได้หยุดแค่พลังงาน

ธนากร เกษตรสุวรรณประธาน สภาผู้ส่งสินค้าทางเรือแห่งประเทศไทย เตือนว่าวิกฤตฮอร์มุซกำลังเริ่มกระทบ
การส่งออกของไทยโดยเฉพาะสินค้าเกษตร เช่น เนื้อสัตว์ ผัก และผลไม้ซึ่งเป็นสินค้าที่มี อายุสั้น 

หากเรือต้องลอยลำกลางทะเล ความเสียหายอาจมีมูลค่ามหาศาล

ขณะที่การฝากตู้สินค้าไว้ที่ท่าเรือ อาจมีต้นทุนสูงถึง 5–6 แสนบาทต่อตู้ ในเวลาเพียง 1–2 เดือน

ทางรอดของผู้ส่งออกไทยที่มีสินค้าอยู่ระหว่างขนส่งในเส้นทางไปยังกลุ่มประเทศภายในอ่าวเปอร์เซียและช่องแคบฮอรมุซ

มี 3 ทางเลือก

หนึ่งนำตู้สินค้าไปส่งมอบที่ท่าเรืออื่น โดยการเปลี่ยนท่าเรือปลายทาง เช่น ท่าเรือ Khor Fakkan ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ หรือท่าเรือ Jeddah ในซาอุดิอาระเบีย 

แนวทางนี้อาจมีค่าใช้จ่ายเพิ่ม เช่น ค่าพิธีการศุลกากร ราวตู้ละ 2,000 USD

ค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนท่าเรือ ราว 600-800 USD รวมไปถึงค่าใช้จ่ายในการขนถ่ายสินค้าทางบก เป็นต้น

สอง นำตู้สินค้าไปพักคอย โดยนำตู้ไปยังกลุ่มท่าเรือ Safe Port / Transshipment Port อื่นๆ เช่น ในอินเดีย โอมาน หรือศรีลังกา ซึ่งแนวทางนี้ถือว่ามีความเสี่ยงสูง จากสถานการณ์ที่อาจยืดเยื้อ เสี่ยงต่อความเสียหาย หรือสูญหายของสินค้า

สาม คือ นำตู้สินค้ากลับไทย  เพื่อเป็นการหยุดต้นทุนที่มีความเสี่ยงสูงและไม่สามารถควบคุมได้

ในวันที่เรือสินค้ากลายเป็นเป้าหมายและน้ำมันกลายเป็นอาวุธต่อรอง

สิ่งที่น่ากังวลที่สุดอาจไม่ใช่แค่ ราคาน้ำมันที่กำลังจะสูงขึ้น

แต่คือความจริงที่ว่าความมั่นคงของเศรษฐกิจไทยกำลังผูกไว้กับ
 ช่องแคบเล็ก ๆ กว้างเพียง  33 กิโลเมตร ที่สามารถถูกปิดตาย ได้ทุกเมื่อ