นิยายสั้น แนว: โรแมนติก | แอบรัก | อบอุ่นหัวใจ บางครั้ง...เหตุผลที่ทำให้เราอยากไปทำงาน ก็อาจเป็นใครบางคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล💕 ❤️ตอนที่ 1 : คนที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ สำหรับบางคน...การไปทำงานอาจเป็นเรื่องน่าเบื่อ แต่สำหรับ "มีน" ทุกเช้าคือช่วงเวลาที่เธอเฝ้ารอ เพราะทันทีที่ก้าวเข้าออฟฟิศ เธอจะได้เห็นรอยยิ้มของ "คิน" ชายหนุ่มที่นั่งโต๊ะข้างกัน ทั้งคู่ทำงานคนละแผนก แต่โต๊ะอยู่ห่างกันเพียงทางเดินเล็ก ๆ คินเป็นคนอัธยาศัยดี ชอบช่วยเหลือเพื่อนร่วมงาน และมักยิ้มให้ทุกคนเสมอ รวมถึงเธอ... "อรุณสวัสดิ์ครับ" เสียงทักทายเดิมดังขึ้นทุกเช้า มีนเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนยิ้มตอบ "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" "วันนี้มาเร็วนะ" "งานค้างนิดหน่อยค่ะ" คินพยักหน้าแล้วยิ้ม "อย่าลืมหาเวลาพักด้วยนะ" เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้มีนยิ้มอยู่คนเดียวหลายชั่วโมง เธอแอบชอบเขามาเกือบปีแล้วแต่ไม่เคยกล้าพูดออกไป... ช่วงพักเที่ยง มีนเดินไปโรงอาหารพร้อม "แพรว" เพื่อนร่วมทีม แพรวเหลือบมองไปทางคินที่กำลังนั่งกินข้าวกับเพื่อน "มองอีกแล้วนะ" มีนรีบหันกลับ "เปล่านะ" "ไม่ต้องโกหก หน้าแดงหมดแล้ว" มีนหัวเราะแก้เขิน "ก็...เขาเป็นคนนิสัยดีนี่" "ชอบก็บอกไปสิ" "บ้าเหรอ" "แล้วจะเก็บไว้ถึงเมื่อไหร่" มีนได้แต่ยิ้ม เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน... เย็นวันนั้น... ฝนตกหนักกว่าปกติ มีนยืนมองสายฝนอยู่หน้าตึก "ลืมร่มอีกแล้ว..." จู่ ๆ ก็มีร่มสีดำมากางอยู่เหนือศีรษะ "กลับรถไฟฟ้าใช่ไหม" เธอหันไปพบคิน "ค่ะ" "ไปด้วยกันไหม" "จะรบกวนหรือเปล่า" "ร่มคันนี้กางได้สองคนครับ" ระหว่างทาง ทั้งคู่คุยกันเรื่องร้านกาแฟเปิดใหม่ เรื่องหนังที่กำลังเข้าโรง และแซวกันเรื่องงานที่กองเต็มโต๊ะ เป็นบทสนทนาธรรมดา แต่สำหรับมีน มันคือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในรอบหลายเดือน จนกระทั่ง... "คิน!" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น หญิงสาวหน้าตาดีรีบวิ่งเข้ามา ก่อนจับแขนคินอย่างสนิทสนม "ในที่สุดก็เจอ นายไม่รับโทรศัพท์ฉันเลย" มีนชะงัก รอยยิ้มเมื่อครู่หายไปทันที เธอก้มหน้าพร้อมเอ่ยเบา ๆ "งั้น...ฉันกลับก่อนนะ" ยังไม่ทันที่คินจะอธิบาย มีนก็รีบเดินออกไปท่ามกลางสายฝนที่ยังตกไม่หยุด ❤️ตอนที่ 2 : ความเข้าใจผิด เช้าวันรุ่งขึ้น... มีนตั้งใจมาทำงานให้เช้ากว่าปกติ เธอหวังว่าจะไม่ต้องเจอคิน แต่เมื่อเดินมาถึงโต๊ะ ก็พบแก้วกาแฟวางอยู่พร้อมกระดาษโน้ตใบเล็ก "เห็นเมื่อวานกลับไปทั้งที่ฝนยังตก กลัวจะไม่สบาย ดื่มกาแฟอุ่น ๆ นะ — คิน" มีนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจที่พยายามตัดใจ กลับสั่นไหวอีกครั้ง... ไม่นาน คินก็เดินเข้ามา "กาแฟถูกปากไหม" "ขอบคุณค่ะ" บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนคินจะเป็นฝ่ายพูด "เมื่อวาน..." "ไม่เป็นไรค่ะ" มีนรีบตัดบท "ฉันไม่ได้คิดอะไร" แม้คำพูดจะเป็นแบบนั้น แต่สีหน้าของเธอกลับบอกอีกอย่าง คินถอนหายใจเบา ๆ "จริง ๆ แล้ว..." "คิน!" เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวคนเดิมเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม "ลืมของไว้ในรถนายน่ะ" มีนฝืนยิ้ม "ฉันขอตัวไปประชุมก่อนนะ" เธอเดินออกไปทันที... ช่วงบ่าย... มีนได้รับมอบหมายให้ออกแบบโปสเตอร์งานบริษัท แต่จู่ ๆ คอมพิวเตอร์ของเธอก็ดับ "แย่แล้ว..." คินรีบเดินเข้ามา "เดี๋ยวผมดูให้" เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ก็ทำให้เครื่องกลับมาใช้งานได้ "ขอบคุณนะคะ" "ไม่เป็นไร" คินยิ้ม "ผมไม่อยากเห็นคุณเครียด" มีนเผลอสบตาเขา เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าสายตาคู่นี้ดูอ่อนโยนกว่าที่เคย… ก่อนเลิกงาน... หัวหน้าประกาศว่าบริษัทจะจัดกิจกรรม Outing ในสุดสัปดาห์ ทุกคนต้องจับฉลากคู่ทำกิจกรรม มีนยิ้มบาง ๆ "ขออย่าได้คู่กับคินเลย..." เธอพึมพำกับตัวเอง แต่เมื่อหัวหน้าเปิดกระดาษใบสุดท้าย ทุกคนก็ร้องแซวพร้อมกัน "โอ้โห...มีนกับคิน!" ทั้งสองคนหันมาสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ขณะที่หญิงสาวคนเดิมยืนมองอยู่ไม่ไกล พร้อมรอยยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออก ❤️ตอนที่ 3 : ได้ใกล้...แต่ยิ่งหวั่นไหว เช้าวันเสาร์... พนักงานทุกคนเดินทางมาถึงรีสอร์ตสำหรับกิจกรรม Outing ของบริษัท หลังจากแบ่งทีมเรียบร้อย หัวหน้าก็ประกาศภารกิจแรก "แต่ละคู่ต้องตามหาเบาะแสให้ครบภายในหนึ่งชั่วโมง ใครทำเวลาได้ดีที่สุด มีรางวัลพิเศษ!" ทันทีที่ได้ยินชื่อคู่ของตัวเอง มีนแอบถอนหายใจ "ทำไมต้องเป็นเขานะ..." คินเดินเข้ามาพร้อมยิ้มบาง ๆ "พร้อมไหม คู่หู" มีนหัวเราะเบา ๆ "คงต้องพร้อมค่ะ" ทั้งสองช่วยกันไขปริศนา เดินหาของตามจุดต่าง ๆ ในรีสอร์ต เวลาที่คนหนึ่งมองไม่เห็น อีกคนก็คอยบอก เวลาที่คนหนึ่งเหนื่อย อีกคนก็หยุดรอ จนเพื่อนร่วมงานหลายคนเริ่มแซว "คู่นี้เข้าขากันเกินไปแล้ว" มีนรีบปฏิเสธ "แค่ช่วยกันทำกิจกรรมค่ะ" คินกลับหัวเราะ "ผมว่าเขาพูดถูกนะ" มีนหันมองทันที "หมายความว่ายังไง" "หมายถึง...เราเป็นทีมที่เข้ากันดี" เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม ทำเอาเธอแอบเขินอยู่คนเดียว ช่วงบ่าย... ทุกคนมีเวลาพักผ่อน มีนนั่งมองวิวริมทะเลสาบ พลางปล่อยความคิดลอยไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ คินก็เดินเข้ามาพร้อมไอศกรีมสองถ้วย "เห็นคุณมองร้านตั้งนาน" เขายื่นถ้วยหนึ่งให้ "เลยซื้อมาเผื่อ" มีนรับไว้ด้วยรอยยิ้ม "รู้ได้ยังไงว่าฉันชอบรสนี้" "วันก่อนคุณเคยพูดตอนเดินผ่านร้าน" คำตอบนั้นทำให้เธอชะงัก เธอไม่เคยคิดว่า...เขาจะจำเรื่องเล็ก ๆ ได้ "คุณจำเก่งนะ" "เรื่องของคนสำคัญ...จำง่ายครับ" คินตอบออกมาเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับมีน คำพูดนั้นกลับดังอยู่ในหัวไม่หยุด ขณะที่ทั้งสองกำลังหัวเราะ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น "คิน!" หญิงสาวคนเดิมเดินเข้ามาอีกครั้ง "คุณแม่โทรมา ฝากถามว่าวันนี้จะกลับพร้อมกันไหม" คินพยักหน้า "เดี๋ยวโทรกลับนะ" มีนรีบลุกขึ้น "ฉันไปหาทุกคนก่อนดีกว่า" "มีน..." คินเรียกไว้ แต่เธอเลือกเดินออกมาเงียบ ๆ ในใจเริ่มบอกตัวเองว่า... "อย่าคิดไปไกลเลย เขาคงมีคนสำคัญอยู่แล้ว" ก่อนขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ มีนเผลอทำสร้อยข้อมือเส้นโปรดหล่นหาย เธอพยายามเดินหาจนเกือบค่ำ แต่ก็ไม่เจอ คินเดินเข้ามา "เดี๋ยวผมช่วยหา" "ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวรถออก" "งั้นคุณขึ้นรถก่อน ผมหาเอง" มีนส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอก" แต่คินยังคงเดินย้อนกลับไป คืนนั้น... มีนได้รับข้อความหนึ่ง "เจอแล้วครับ 😊" พร้อมรูปสร้อยข้อมือของเธอ มีนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วสายตาก็สะดุดกับภาพอีกภาพที่คินส่งมาด้วย เป็นรูปหญิงสาวคนนั้นกำลังยืนยิ้มอยู่ข้างเขา หัวใจของมีนเหมือนถูกดึงกลับสู่ความจริงอีกครั้ง ❤️ตอนที่ 4 : ความจริงที่ซ่อนอยู่ หลังกลับจาก Outing มีนพยายามทำตัวเหมือนเดิม เธอคุยกับคินเฉพาะเรื่องงาน และไม่ปล่อยให้ตัวเองคิดมากอีก แต่กลับเป็นคินที่เริ่มเดินมาคุยกับเธอบ่อยขึ้น "กินข้าวหรือยัง" "วันนี้กาแฟร้านเดิมไหม" "ไฟล์ที่ส่งเมื่อเช้าโอเคหรือเปล่า" คำถามเล็ก ๆ เหล่านี้ ทำให้หัวใจที่พยายามสงบกลับหวั่นไหวอีกครั้ง... เย็นวันหนึ่ง... มีนกำลังจะกลับบ้าน เธอบังเอิญเห็นหญิงสาวคนนั้นยืนรออยู่หน้าบริษัท ครั้งนี้มีนตัดสินใจเดินเข้าไป "สวัสดีค่ะ" หญิงสาวยิ้มทันที "สวัสดีค่ะ คุณ...เป็นเพื่อนคุณคินเหรอคะ" เธอหัวเราะ "อ๋อ...หลายคนเข้าใจแบบนั้น" มีนยินนิ่งก่อนอีกฝ่ายจะยื่นมือมา "ฉันชื่อ 'แพร' เป็นลูกพี่ลูกน้องของคินค่ะ" มีนเบิกตากว้าง "ลูกพี่ลูกน้อง?" "ใช่ค่ะ บ้านเราอยู่ติดกัน โตมาด้วยกัน" แพรหัวเราะ "คินยังบ่นเลยว่ามีคนเข้าใจผิดแน่ ๆ" มีนรู้สึกทั้งโล่งใจ ทั้งอายตัวเอง ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอคิดไปเองทั้งหมด คินเดินออกมาพอดี "คุยอะไรกัน" แพรยิ้มเจ้าเล่ห์ "ไม่มีอะไร" ก่อนหันมากระซิบกับมีนเบา ๆ "เขาชอบเธอนะ" มีนรีบส่ายหน้า "ไม่จริงหรอกค่ะ" "เชื่อฉันสิ" แพรยิ้มก่อนเดินจากไป ปล่อยให้ทั้งสองยืนมองหน้ากันอย่างเขิน ๆ ระหว่างเดินไปสถานีรถไฟฟ้า คินพูดขึ้น "เมื่อก่อนคุณคุยกับผมมากกว่านี้นะ" มีนหัวเราะแห้ง ๆ "เหรอคะ" "ผมทำอะไรให้โกรธหรือเปล่า" มีนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนรวบรวมความกล้า "ฉัน...นึกว่าคุณกับคุณแพรเป็นแฟนกัน" คินถึงกับหัวเราะ "ถ้าแพรได้ยิน คงขำทั้งวัน" ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน บรรยากาศที่อึดอัดมาตลอดหลายวัน ค่อย ๆ หายไป แต่ก่อนจะแยกย้าย คินกลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มีน...วันอาทิตย์นี้ว่างไหม" หัวใจของเธอเต้นแรง "มีอะไรหรือคะ" คินยิ้ม "ผมมีที่หนึ่ง...อยากพาคุณไป" ❤️ตอนที่ 5 : คนที่แอบรัก...ก็แอบรักเราเหมือนกัน (ตอนจบ) ตั้งแต่ได้รับคำชวนจากคิน มีนก็เผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหลายครั้ง เธอไม่รู้ว่าวันอาทิตย์นี้เป็นเพียงการไปเที่ยวของเพื่อนร่วมงาน หรือมีความหมายมากกว่านั้น เช้าวันนัดหมาย... คินมารออยู่หน้าสถานีรถไฟฟ้าพร้อมรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง "รอนานไหมคะ" "เพิ่งมาถึงเหมือนกัน" "แล้ว...เราจะไปไหน" คินยิ้มก่อนตอบ "เดี๋ยวก็รู้ครับ" ปลายทางคือร้านหนังสือเล็ก ๆ ที่มีคาเฟ่อยู่ด้านใน บรรยากาศเงียบสงบ มีต้นไม้ล้อมรอบ และกลิ่นกาแฟหอมอ่อน ๆ "คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบร้านแบบนี้" มีนถามด้วยความแปลกใจ คินหัวเราะเบา ๆ "วันหนึ่งคุณเคยเปิดรูปในคอม แล้วบอกเพื่อนว่าอยากมาสักครั้ง" "คุณจำได้ด้วยเหรอ" "จำได้ครับ" เขาตอบสั้น ๆ แต่ทำให้มีนยิ้มออกมา บางที...คนที่เธอแอบมองมาตลอด ก็แอบสังเกตเธอเหมือนกัน... ทั้งสองนั่งคุยกันตั้งแต่เรื่องหนังสือที่ชอบ ไปจนถึงความฝันในอนาคต บรรยากาศเป็นกันเอง จนเวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนกลับ คินเดินไปที่ชั้นหนังสือ แล้วหยิบสมุดสเก็ตช์เล่มหนึ่งมายื่นให้ "ให้ผมเหรอ" "ครับ" "ทำไมล่ะ" "ผมเห็นของคุณใกล้เต็มแล้ว" มีนมองสมุดในมือก่อนหัวเราะ "คุณสังเกตเก่งจัง" คินยิ้ม "เรื่องของคุณ...ผมสังเกตตลอด" คำตอบนั้นทำให้ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง... ระหว่างเดินกลับ ลมเย็นพัดผ่านสวนเล็ก ๆ ข้างร้าน คินหยุดเดิน ก่อนสูดหายใจลึก "มีน..." "คะ" "ผมมีเรื่องจะบอก" มีนรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงของตัวเอง คินยิ้มอย่างเขิน ๆ "จริง ๆ ผมชอบคุณมานานแล้ว" เธอนิ่งไปทันที "จำวันที่ฝนตกได้ไหม" มีนพยักหน้า "ผมตั้งใจพกร่มไปเผื่อคุณ" "จริงเหรอ" "เพราะรู้ว่าคุณลืมร่มบ่อย" มีนหัวเราะทั้งที่น้ำตาเริ่มคลอ คินพูดต่อ "ผมอยากชวนคุณกินข้าวหลายครั้ง แต่ก็ไม่กล้า กลัวคุณจะปฏิเสธ" มีนยิ้มกว้างกว่าเดิม "ฉันก็นึกว่าคุณมีแฟน" "เพราะแพรใช่ไหม" "อืม..." คินหัวเราะ "ผมยังโดนล้อไม่เลิกเลย" ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน ความเข้าใจผิดที่ทำให้ต่างคนต่างเก็บความรู้สึกไว้ กำลังหายไปทีละน้อย มีนสูดหายใจลึก ก่อนรวบรวมความกล้า "งั้น..." เธอเงยหน้ามองคิน "ฉันก็มีเรื่องจะบอกเหมือนกัน" คินมองเธอด้วยแววตาอบอุ่น "ฉันแอบชอบคุณ...มาตั้งเกือบปีแล้ว" รอยยิ้มของคินกว้างขึ้นทันที "แสดงว่า... เราต่างก็เสียเวลาตั้งนานเลยนะ" มีนหัวเราะ "จริงด้วย" ทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนหัวเราะออกมาพร้อมกันอีกครั้ง ไม่มีคำพูดหวานซึ้ง ไม่มีการขอเป็นแฟนที่ยิ่งใหญ่ มีเพียงคนสองคนที่ต่างฝ่ายต่างแอบรักกัน และสุดท้ายก็เลือกพูดความจริงออกมา ก่อนเดินกลับ... คินยื่นมือออกมา "เริ่มต้นใหม่กันไหม" มีนยิ้ม แล้ววางมือลงบนมือของเขา "ตกลงค่ะ" ทั้งสองเดินเคียงกันไปบนทางเท้าเส้นเดิม แต่ครั้งนี้... ไม่ใช่เพื่อนร่วมงานที่บังเอิญเดินทางเดียวกันอีกต่อไป หากเป็นคนสองคนที่เลือกจะเดินไปในเส้นทางเดียวกัน 💖 บทส่งท้าย เช้าวันจันทร์ ทุกอย่างในออฟฟิศยังเหมือนเดิม คินยังคงเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม "อรุณสวัสดิ์ครับ" มีนยิ้มตอบ "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เพื่อนร่วมงานมองทั้งคู่แล้วแอบยิ้ม เพราะตอนนี้...จากคนที่เคยนั่งโต๊ะข้าง ๆ ได้กลายเป็นคนที่นั่งอยู่ข้างหัวใจของกันและกันแล้ว รูปภาพทั้งหมดโดย A.I. เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !