นิยายสั้น แนว โรแมนติก / ดราม่า / อบอุ่นหัวใจ ตอนที่ 1 : คนส่งจดหมายปริศนา เช้าวันจันทร์ในต้นฤดูฝน... ห้องสมุดเก่าแก่ของมหาวิทยาลัยยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน "ข้าวฟ่าง" หญิงสาววัย 27 ปี เดินตรวจชั้นหนังสือพร้อมรถเข็นเล่มคืนจากนักศึกษา ชีวิตของเธอวนเวียนอยู่กับหนังสือมาหลายปี เธอเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยมีเพื่อนสนิท และไม่เคยมีความรักจริงจัง หลายครั้งที่เธอแอบมองผู้คนเดินผ่านไปมา เห็นพวกเขาหัวเราะ พูดคุย หรือจับมือกัน แล้วก็กลับมานั่งอยู่หลังโต๊ะบรรณารักษ์เพียงลำพัง วันนั้น... ขณะกำลังเก็บหนังสือเล่มหนึ่งเข้าชั้น มีบางอย่างหล่นออกมาจากหน้ากระดาษ เป็นซองจดหมายสีครีมเรียบง่าย หน้าซองเขียนด้วยลายมือสวยงามว่า "ถึงคนที่ดูเหงาที่สุดในห้องสมุด" หัวใจของข้าวฟ่างเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เธอเปิดอ่านอย่างลังเล ภายในมีข้อความเพียงประโยคเดียว "คุณยิ้มสวยกว่าที่คิดนะ" เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบเก็บจดหมายใส่กระเป๋า พยายามบอกตัวเองว่าคงเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นของนักศึกษา แต่เช้าวันต่อมา... จดหมายอีกฉบับก็ปรากฏขึ้น และหลังจากนั้นอีกวันก็มีอีกฉบับ... ใครบางคนกำลังส่งข้อความถึงเธอจริง ๆ ใครคนนั้นคือใครกัน? ตอนที่ 2 : ความรู้สึกที่ค่อย ๆ เติบโต วันเวลาผ่านไป... จดหมายเริ่มกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน ทุกเช้าข้าวฟ่างจะเดินไปยังชั้นหนังสือเดิมด้วยความคาดหวังเล็ก ๆ ในใจ ว่าบางที...วันนี้อาจมีจดหมายอีกฉบับรออยู่ ข้อความในจดหมายไม่ได้หวานจนเกินไปแต่เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครเคยสังเกต "วันที่ฝนตก คุณยืนตากฝนเพื่อช่วยเด็กผู้หญิงตามหาโทรศัพท์" "วันที่คุณร้องไห้คนเดียวในห้องเก็บหนังสือ ผมอยากเดินเข้าไปปลอบ" ข้าวฟ่างอ่านแล้วรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอ ไม่ใช่เพียงบรรณารักษ์เงียบ ๆ แต่เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีความสุข มีความเศร้า และมีความฝัน คืนหนึ่ง... เธอตัดสินใจเขียนจดหมายตอบ ลายมือสั่นเล็กน้อย "คุณเป็นใครกันแน่?" วันต่อมา... เธอพบคำตอบ "คนที่เฝ้ามองคุณด้วยรอยยิ้ม" บทสนทนาผ่านตัวอักษรเริ่มต้นขึ้นและทุกครั้งที่เปิดอ่านหัวใจของเธอก็อบอุ่นขึ้นทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว เธอเริ่มรอคอยคนที่ไม่เคยเห็นหน้า... ตอนที่ 3 : วันที่เขาหายไป แล้ววันหนึ่ง... จดหมายก็หยุดมาถึง ไม่มีคำบอกลา ไม่มีเหตุผล ไม่มีแม้แต่ข้อความสั้น ๆ สัปดาห์แรก... ข้าวฟ่างคิดว่าเขาอาจยุ่ง สัปดาห์ที่สอง... เธอเริ่มกังวล เมื่อเวลาผ่านไปเป็นเดือน... ความเงียบกลับยิ่งดังขึ้นในหัวใจ ทุกเช้าเธอยังคงเดินไปยังชั้นหนังสือเดิม... แม้รู้ว่าจะไม่พบอะไร บางครั้งเธอเผลอมองหาคนแปลกหน้าท่ามกลางนักศึกษาที่เดินผ่าน หวังว่าจะมีใครสักคนสบตาเธอแล้วบอกว่า "ผมเอง" แต่ก็ไม่มี... ความคิดถึงเริ่มก่อตัวช้า ๆ จนเธอเพิ่งรู้ว่า คนที่ไม่เคยพบหน้ากลับมีความหมายกับหัวใจมากกว่าที่คิด กระทั่งเย็นวันหนึ่ง... มีหนังสือเล่มเก่าถูกส่งคืน ภายในมีซองจดหมายสีครีมวางอยู่ ข้าวฟ่างรีบเปิดมันด้วยมือที่สั่นเทา และสิ่งที่อ่าน กำลังจะเปลี่ยนทุกอย่าง... ตอนที่ 4 : ความจริงที่เจ็บปวด ลายมือในจดหมายยังคงเป็นลายมือเดิม แต่ดูสั่นและอ่อนแรงกว่าที่เคย "ผมชื่อภาคิน" "ผมกำลังอยู่ในโรงพยาบาล" "และอาจเหลือเวลาไม่มาก" ข้าวฟ่างอ่านซ้ำหลายรอบราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น ภาคินเล่าว่า... เขาป่วยเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่เด็กและอาการทรุดลงเรื่อย ๆ เขาเคยพบข้าวฟ่างในห้องสมุด เห็นเธออ่านหนังสือเงียบ ๆ เห็นเธอช่วยเหลือผู้คนโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน และตกหลุมรักเธอจากระยะไกล เขาไม่เคยกล้าเข้าไปทัก เพราะกลัวว่าวันหนึ่ง หากเธอรู้จักเขา เธอจะต้องสูญเสียเขาอยู่ดี... น้ำตาไหลลงบนกระดาษทีละหยด ข้าวฟ่างกอดจดหมายแน่น เป็นครั้งแรกที่เธอยอมรับกับตัวเอง ว่าเธอรักผู้ชายคนนี้ รักคนที่ไม่เคยแม้แต่จะได้เห็นใบหน้า คืนนั้น... เธอเขียนจดหมายตอบกลับ ด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี "ฉันอยากเจอคุณ" ตอนที่ 5 : จดหมายฉบับสุดท้าย (ตอนจบ) รุ่งเช้าหลังจากส่งจดหมายเพียงไม่กี่วัน โทรศัพท์จากโรงพยาบาลก็ดังขึ้น... เสียงปลายสายเงียบไปชั่วครู่... ก่อนบอกข่าวที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน ข้าวฟ่างเดินทางไปโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่สั่นไหว พยาบาลยื่นกล่องไม้เล็ก ๆ ให้เธอ ภายในมีหนังสือเล่มเก่าและจดหมายฉบับหนึ่ง... ฉบับสุดท้าย "ถ้าคุณกำลังอ่านจดหมายนี้" "แปลว่าผมคงไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว" "ผมเสียใจที่ไม่ได้เจอคุณ" "แต่ผมมีความสุขเหลือเกินที่ได้รู้จักคุณ" น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน ข้าวฟ่างเปิดหนังสือเล่มแรกที่ทั้งคู่ใช้ส่งข้อความถึงกัน รูปถ่ายใบเล็ก ๆ หล่นออกมา ในภาพคือชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่มุมห้องสมุด มุมเดียวกับที่เธอนั่งทำงานทุกวัน ด้านหลังภาพมีข้อความเขียนไว้ "ผมมองคุณทุกวัน" "และตกหลุมรักคุณทุกวันเช่นกัน" หลายเดือนผ่านไป... ห้องสมุดยังคงเป็นห้องสมุดเดิม ชั้นหนังสือยังอยู่ที่เดิม โต๊ะทำงานยังอยู่ที่เดิม แต่หัวใจของข้าวฟ่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ทุกครั้งที่เปิดหนังสือเล่มนั้น เธอจะยิ้มทั้งน้ำตาและนึกถึงใครบางคน ผู้สอนให้เธอรู้ว่า... บางครั้ง... ความรักไม่ได้วัดจากระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน แต่วัดจากความทรงจำดี ๆ ที่ยังคงอยู่ในหัวใจตลอดไป... เรารัก "ตัวตน" ของคนคนหนึ่ง หรือรัก "เวลาที่เขาทำให้เรารู้สึกพิเศษ" กันแน่? หากรู้ว่าความรักมีวันสิ้นสุด เราจะยังเลือกเริ่มต้นหรือไม่? บางคนอาจอยู่กับเราไม่นาน แต่ทิ้งร่องรอยในหัวใจไว้นานกว่าคนที่อยู่ทั้งชีวิต รูปภาพทั้งหมดโดย A.I. เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !