เราถูกสอนให้เชื่อว่า การยอมแพ้คือความอ่อนแอ คือความล้มเหลว และคือการไม่สู้ แต่ไม่มีใครสอนเราว่า บางครั้ง การไม่ยอมแพ้ คือสิ่งที่ทำร้ายใจเราที่สุด มีบางเรื่องในชีวิต ที่ยิ่งฝืน ยิ่งเจ็บ ยิ่งพยายามรักษา ยิ่งเสียตัวตน บางความสัมพันธ์ บางความคาดหวัง บางบทบาท และบางความฝัน ไม่ได้พังเพราะเราไม่พอ แต่มันพังเพราะมันไม่เหมาะกับเราอีกแล้ว การดูแลใจ ในบางวัน จึงไม่ใช่การฮึดสู้ ไม่ใช่การพยายามเพิ่ม แต่คือการ “วางลง” วางความพยายามที่จะเอาใจทุกคน วางความหวังว่าจะเปลี่ยนใครได้ วางความคาดหวังที่กดทับตัวเอง และวางการพิสูจน์คุณค่า ให้กับคนที่ไม่เคยเห็นมัน การยอมแพ้กับบางเรื่อง ไม่ใช่การแพ้ชีวิต แต่มันคือการเลือกไม่สู้ กับสิ่งที่ไม่ควรต้องสู้ตั้งแต่แรก มันคือการบอกตัวเองว่า “ฉันไม่จำเป็นต้องชนะทุกศึก” “ฉันไม่จำเป็นต้องรักษาทุกอย่าง” “ฉันไม่จำเป็นต้องอยู่ตรงนี้ต่อ เพื่อพิสูจน์อะไรอีก” บางวัน การดูแลใจ คือการยอมรับว่า เราหมดแรงแล้วจริง ๆ ไม่ใช่หมดไฟ ไม่ใช่ขี้เกียจ แต่คือเหนื่อย และต้องการหยุด การยอมแพ้แบบนี้ ไม่ทำให้เราเล็กลง แต่มันทำให้เราไม่แตกสลาย เพราะถ้าเราฝืนต่อไป ในที่ที่ใจเราพังทุกวัน สุดท้าย เราจะไม่เหลือพลัง แม้แต่จะดูแลตัวเอง การโตขึ้น อาจไม่ใช่การสู้เก่งขึ้น แต่คือการรู้ว่า อะไรควรสู้ และอะไรควรวาง ถ้าวันนี้ คุณกำลังรู้สึกผิด กับการที่ตัวเองไม่อยากพยายามกับบางเรื่องอีกแล้ว ขอให้รู้ไว้ว่า การยอมแพ้บางอย่าง อาจเป็นการตัดสินใจที่อ่อนโยนที่สุด ที่คุณทำให้ตัวเองได้ในตอนนี้ และนั่น ไม่ใช่ความพ่ายแพ้ แต่มันคือการดูแลใจ ในแบบที่โตแล้วจริง ๆ 🤍 ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย umutizgi จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย Abbat1 จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย StockSnap จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย sasint จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย StockSnap จาก pixabay