ตอนที่เรายังเด็ก ไม่มีใครบอกเราหรอกว่า การโตขึ้นจะเหนื่อยขนาดนี้ ไม่มีใครเตือนว่า วันหนึ่งแค่ตื่นขึ้นมา ก็รู้สึกเหมือนใช้พลังไปครึ่งหนึ่งของวันแล้ว ไม่มีใครบอกว่า ความเหนื่อยบางอย่าง ไม่ได้มาจากการทำงานหนัก แต่มาจากการ “พยายามใช้ชีวิตให้ไหว” เราโตมากับคำสอนว่า อดทนเข้าไว้ พยายามเข้าไว้ เดี๋ยวก็ผ่านไป แต่ไม่มีใครสอนว่า การพยายามตลอดเวลา มันทำให้ใจล้าได้เหมือนกัน ไม่มีใครสอนว่า การเป็นคนธรรมดา ที่ต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองทุกวัน มันหนักเงียบ ๆ แค่ไหน ความเหนื่อยในวัยนี้ ไม่เหมือนตอนเด็ก มันไม่ใช่แค่เหนื่อยกาย แต่เป็นความเหนื่อยที่อยู่ลึก เหมือนใจมันแบกอะไรบางอย่างไว้ตลอดเวลา ทั้งเรื่องอนาคต เรื่องเงิน เรื่องความคาดหวัง และเรื่องการเปรียบเทียบที่เลี่ยงไม่ได้ ไม่มีใครบอกเราว่า บางวัน เราจะเหนื่อยโดยไม่รู้สาเหตุ ไม่ได้เกิดเรื่องร้าย ไม่ได้ล้มเหลว แต่ก็รู้สึกไม่ไหว ความเหนื่อยแบบนี้ อธิบายให้ใครฟังก็ยาก เพราะมันไม่ได้มีเหตุผลชัดเจน แต่มันก็จริง และมันก็หนักพอจะทำให้เราช้าลง เราพยายามใช้ชีวิตให้ดูปกติ ทั้งที่ข้างในเริ่มไม่เหมือนเดิม เรายังไปทำงาน ยังเรียน ยังยิ้ม ยังตอบแชต แต่ใจกลับรู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้พักมานานแล้ว ไม่มีใครบอกเราว่า การเป็นคนเข้มแข็ง มันมีราคาที่ต้องจ่าย และบางครั้ง ราคานั้นคือ การละเลยความรู้สึกของตัวเอง เราเก่งขึ้น อดทนขึ้น แต่ก็ใจร้ายกับตัวเองมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว การยอมรับว่าเหนื่อย ไม่ใช่การยอมแพ้ การพัก ไม่ใช่การถอยหลัง และการดูแลใจตัวเอง ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว มันคือสิ่งจำเป็น สำหรับคนที่อยากใช้ชีวิตไปให้ไกลกว่านี้ ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย luissteven จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย nika_akin จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย nika_akin จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย sammy-sander จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย luissteven จาก pixabay ภาพที่ 5 โดย pexels จาก pixabay ภาพที่ 6 โดย chuotanhls จาก pixabay เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !