วิกฤตอิหร่านกระทบความช่วยเหลือมนุษยธรรม

สำนักงานข้าหลวงใหญ่เพื่อผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ หรือยูเอ็นเอชซีอาร์ (UNHCR) แถลงเมื่อวานนี้ (ศุกร์) ว่า ห่วงโซ่อุปทานด้านมนุษยธรรมทั่วโลกกำลังเผชิญกับการหยุดชะงักอย่างรุนแรงหลังวิกฤตการณ์อิหร่าน ส่งผลให้ต้นทุนสูงขึ้นและทำให้การส่งมอบความช่วยเหลือที่จำเป็นแก่ผู้ลี้ภัยและผู้พลัดถิ่น โดยเฉพาะในแอฟริกา ล่าช้าออกไป

ความไม่ปลอดภัยที่เพิ่มขึ้นบริเวณเส้นทางเดินเรือสำคัญในอ่าวเปอร์เซีย รวมถึงช่องแคบฮอร์มุซ จากสงครามในตะวันออกกลาง กำลังผลักดันให้ต้นทุนการขนส่งสูงขึ้น ทำให้การขนส่งล่าช้า และราคาสินค้าพื้นฐานเพิ่มขึ้น โดยเสบียงสำคัญต้องใช้เวลานานขึ้นหลายสัปดาห์กว่าจะไปถึงผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ

คาร์ลอตตา วูล์ฟ โฆษกของ UNHCR กล่าวกับผู้สื่อข่าวในเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ว่า ต้นทุนในการส่งความช่วยเหลือไปยังซูดาน ซึ่งเป็นวิกฤตผู้พลัดถิ่นที่ใหญ่ที่สุดในโลก และประเทศเพื่อนบ้านอย่าง ชาด เพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่าตั้งแต่วิกฤตอิหร่าน จาก 927,000 ดอลลาร์ เป็น 1.87 ล้านดอลลาร์ 

เธอกล่าวว่า เรือที่บรรทุกความช่วยเหลือของ UNHCR ซึ่งเดิมเดินทางจากดูไบผ่านช่องแคบฮอร์มุซ ปัจจุบันต้องเปลี่ยนเส้นทางอ้อมแหลมกูดโฮป ทำให้ระยะเวลาขนส่งเพิ่มขึ้นถึง 25 วัน

วูล์ฟ กล่าวว่า “ทุก 1 ดอลลาร์ที่ต้องจ่ายเพิ่มในค่าขนส่ง คือ 1 ดอลลาร์ที่เรานำไปช่วยเหลือผู้คนในพื้นที่ได้น้อยลง หรือทำให้เราช่วยคนได้น้อยลง” 

การหยุดชะงักดังกล่าวเกิดขึ้นในช่วงที่ UNHCR กำลังเผชิญข้อจำกัดด้านงบประมาณอย่างหนัก หลังผู้บริจาคทั่วโลกลดการสนับสนุน โดยคำขอระดมทุน 8,500 ล้านดอลลาร์ เพื่อช่วยเหลือผู้ลี้ภัยและผู้พลัดถิ่น 135 ล้านคน ได้รับเงินสนับสนุนเพียงร้อยละ 23 เท่านั้น

เธอกล่าวเพิ่มเติมว่า ความแออัดที่ท่าเรือหลัก เช่นเจดดาห์ และเมอร์ซิน รวมถึงค่าเบี้ยประกันความเสี่ยงจากสงครามที่พุ่งสูง ประมาณร้อยละ 0.5–1.5 ของมูลค่าสินค้าสำหรับการขนส่งผ่านอ่าว ยิ่งเพิ่มแรงกดดันมากขึ้น นอกจากนี้ การพึ่งพาเส้นทางขนส่งทางบกมากขึ้น ยังทำให้เกิดการขาดแคลนรถบรรทุกและต้นทุนขนส่งที่สูงขึ้น

ในไนโรบี เคนยา ซึ่งเป็นที่ตั้งคลังสินค้าระดับโลกแห่งหนึ่งของ UNHCR ราคาน้ำมันเพิ่มขึ้นราวร้อยละ 15 ส่งผลให้เกิดความล่าช้า และลดจำนวนรถบรรทุกที่ใช้ขนส่งไปยังเอธิโอเปีย, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และซูดานใต้

UNHCR ยังเตือนว่า ราคาน้ำมันที่สูงขึ้นและการขาดแคลนปุ๋ยกำลังผลักดันให้ต้นทุนอาหารเพิ่มขึ้น ทำให้ความยากลำบากในพื้นที่ที่เปราะบางอยู่แล้วรุนแรงขึ้น และลดความสามารถของผู้คนในการซื้อสิ่งจำเป็นพื้นฐาน