กนง. คงดอกเบี้ย 1.00% รับมือเศรษฐกิจชะลอตัว - เงินเฟ้อ

ที่ประชุมคณะกรรมการนโยบายการเงิน (กนง.) เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2569 มีมติเป็นเอกฉันท์ 6 ต่อ 0 เสียง ให้คงอัตราดอกเบี้ยนโยบายไว้ที่ 1.00% ต่อปี โดยประเมินว่าเป็นระดับที่เหมาะสมในการประคองเศรษฐกิจที่กำลังเผชิญความเสี่ยงจากสงครามในตะวันออกกลาง พร้อมเฝ้าดูสถานการณ์เงินเฟ้อที่มีแนวโน้มดีดตัวสูงขึ้นชั่วคราวจากฝั่งอุปทาน

เงินเฟ้อพุ่งสูงจากต้นทุน แต่ไร้สัญญาณปรับขึ้นตามค่าจ้าง

กนง. คาดการณ์ว่าอัตราเงินเฟ้อทั่วไปในปี 2569 จะเฉลี่ยอยู่ที่ 2.9% โดยมีโอกาสพุ่งเกินกรอบเป้าหมาย 3.0% ตั้งแต่ไตรมาสที่ 2 เป็นต้นไป อย่างไรก็ตาม การปรับขึ้นนี้มีสาเหตุหลักจาก "ปัจจัยด้านอุปทาน" (Supply-driven) ดังนี้:

• ราคาพลังงานและอาหารสด: ปรับตัวสูงขึ้นตามสถานการณ์โลกและปรากฏการณ์เอลนีโญที่รุนแรง
• การส่งผ่านต้นทุน: ผู้ประกอบการเริ่มผลักภาระต้นทุนไปยังราคาสินค้า แต่ยังอยู่ในวงจำกัดเนื่องจากกำลังซื้อผู้บริโภคยังอ่อนแอ
• ไร้สัญญาณ Wage-Price Spiral: ความเสี่ยงที่จะเกิดการปรับขึ้นค่าจ้างตามราคาสินค้า (Second-round effect) ยังอยู่ในระดับต่ำ เนื่องจากโครงสร้างตลาดแรงงานไทยมีความยืดหยุ่นสูงและอำนาจต่อรองของแรงงานมีจำกัด

เศรษฐกิจเผชิญพายุภูมิรัฐศาสตร์

ภาพรวมเศรษฐกิจไทยมีแนวโน้มขยายตัวชะลอลงและมีความเสี่ยงเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ:

• ผลกระทบสงคราม: ความขัดแย้งในตะวันออกกลางที่ยืดเยื้ออาจทำให้เกิดการหยุดชะงักของห่วงโซ่อุปทาน (Supply Disruption) กระทบต่อภาคการผลิตและการจ้างงาน
• สินเชื่อซบเซา: สถาบันการเงินเพิ่มความระมัดระวังในการปล่อยกู้เพื่อประเมินผลกระทบจากสงคราม ขณะที่ค่าเงินบาทปรับอ่อนค่าตามทิศทางภูมิภาค
• ความหวังจากภาครัฐ: มาตรการทางการคลังเพิ่มเติมในอนาคต อาจเป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยดันให้เศรษฐกิจโตได้สูงกว่าที่ประเมินไว้

เหตุผลที่ไม่ปรับ "ขึ้น" หรือ "ลด" ดอกเบี้ย

กนง. ระบุชัดเจนถึงการดำเนินนโยบายแบบทางสายกลางเพื่อรักษา Policy Space ที่มีจำกัด:

"การขึ้นดอกเบี้ยในขณะที่สัญญาณเงินเฟ้อยังไม่ชัดเจน จะยิ่งซ้ำเติมกลุ่มธุรกิจและครัวเรือนที่เปราะบาง แต่การลดดอกเบี้ยท่ามกลางความไม่แน่นอนสูง ก็อาจกระตุ้นให้เงินเฟ้อคาดการณ์พุ่งสูงจนเสียสมดุลในระยะยาว"

ในระยะข้างหน้า คณะกรรมการฯ จะติดตามสถานการณ์การปิดช่องแคบฮอร์มุซและราคาพลังงานอย่างใกล้ชิด พร้อมเสนอแนะให้ใช้ "นโยบายผสมผสาน" ระหว่างการเงิน การคลัง และมาตรการเฉพาะจุด เพื่อรักษาสมดุลระหว่างการเยียวยาระยะสั้นและการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันระยะยาวภายใต้ทรัพยากรที่มีอยู่จำกัด