นิยายสั้น แนว ดาม่า / ความสัมพันธ์ครอบครัว ตอนที่ 1 : ผู้หญิงที่ไม่เคยรักฉัน "น้ำฝน" อายุ 24 ปี เติบโตมากับความรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยเป็นลูกที่แม่รัก แม่มักดุเธอเสมอ ไม่เคยกอด ไม่เคยพูดคำว่ารัก วันเกิดทุกปีผ่านไปอย่างเงียบงัน ในขณะที่ลูกคนอื่นมีครอบครัวอบอุ่น น้ำฝนกลับรู้สึกเหมือนอยู่บ้านเดียวกับคนแปลกหน้า วันหนึ่ง... แม่ขายสร้อยทองเส้นสุดท้ายของบ้าน เพื่อนำเงินไปช่วยเหลือเด็กชายคนหนึ่งที่ไม่ใช่ญาติ น้ำฝนระเบิดอารมณ์ทันที "หนูเป็นลูกแม่นะ!" "ทำไมแม่ถึงสนใจคนอื่นมากกว่าหนู!" แม่เงียบ ไม่ตอบแม้แต่คำเดียว คืนนั้น... น้ำฝนเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้าน พร้อมคำพูดสุดท้ายที่แทงหัวใจคนเป็นแม่ "ถ้ามีแม่แบบนี้ หนูไม่มีแม่ยังดีกว่า" แม่เพียงยืนนิ่ง ก่อนน้ำตาจะไหลออกมาเงียบ ๆ โดยที่น้ำฝนไม่เห็น เช้าวันรุ่งขึ้น... น้ำฝนได้ข่าวว่าแม่ประสบอุบัติเหตุรุนแรง และหมดสติอยู่ในโรงพยาบาล... ตอนที่ 2 : ความจริงที่ไม่เคยรู้ น้ำฝนถูกโทรตามให้ไปโรงพยาบาล แพทย์แจ้งว่าแม่ยังไม่ฟื้นและอาจอยู่ได้อีกไม่นาน ระหว่างจัดของใช้ส่วนตัวของแม่ เธอพบแฟ้มเอกสารเก่า ๆ ภายในมีใบเสร็จค่าเล่าเรียนของเธอทุกปี ใบค่ารักษาพยาบาล ใบกู้เงิน และหลักฐานการขายที่ดินของครอบครัว ทุกอย่างมีชื่อเธอเป็นผู้ได้รับประโยชน์ น้ำฝนเริ่มสับสน... เพราะที่ผ่านมาเธอคิดเสมอว่าแม่ไม่เคยสนใจเธอ แต่ยิ่งเปิดดู เธอยิ่งพบว่าแม่ทำทุกอย่างเพื่อเธอ แม้กระทั่งอดข้าวบางมื้อเพื่อส่งเสียให้เธอเรียนจบแต่คำถามหนึ่งยังค้างอยู่ในใจ ถ้ารักมากขนาดนี้ทำไมแม่ไม่เคยแสดงออกเลย และพยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมพูดประโยคที่ทำให้น้ำฝนช็อก "คุณแม่ไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของคุณนะคะ" ตอนที่ 3 : ลูกที่ถูกเก็บมาเลี้ยง โลกทั้งใบของน้ำฝนพังทลาย พยาบาลเล่าว่าแม่เคยทำงานอยู่บ้านเด็กกำพร้า เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน... มีเด็กทารกคนหนึ่งถูกนำมาทิ้งหน้าสถานสงเคราะห์ เด็กคนนั้นคือน้ำฝน แม่ตัดสินใจรับมาเลี้ยงด้วยตัวเอง แม้ตอนนั้นจะยังไม่มีครอบครัว ไม่มีฐานะและไม่มีใครเห็นด้วย น้ำฝนนั่งร้องไห้ทั้งคืน ภาพความทรงจำต่าง ๆ ไหลย้อนกลับมา แม่ตื่นตีสี่ไปทำงาน แม่เดินตากฝนมารับกลับบ้าน แม่นั่งเฝ้าไข้ตอนเธอป่วย ทุกอย่างคือความรัก เพียงแต่แม่ไม่เคยพูดออกมา วันต่อมา... น้ำฝนรีบไปหาเด็กชายที่แม่เคยช่วยเหลือ เพื่อถามเหตุผลสิ่งที่เขาพูดทำให้น้ำฝนต้องทรุดลงกับพื้น "แม่ของพี่ช่วยผม เพราะผมเป็นน้องชายแท้ ๆ ของพี่" แล้วพ่อแม่แท้ ๆ ของน้ำฝนคือใครกันแน่... ตอนที่ 4 : ความลับที่แม่เก็บไว้ทั้งชีวิต น้ำฝนนั่งนิ่งอยู่หน้าบ้านพักของเด็กชายคนนั้น หัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก "น้องชายแท้ ๆ ของฉัน..." คำพูดนั้นวนอยู่ในหัวซ้ำไปมา เด็กชายจึงเล่าความจริงทั้งหมด เมื่อยี่สิบสี่ปีก่อน... พ่อและแม่แท้ ๆ ของน้ำฝนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทั้งคู่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ เหลือเพียงลูกสาววัยไม่กี่เดือน และลูกชายในครรภ์ที่แม่กำลังตั้งท้อง แต่หลังเกิดอุบัติเหตุ ญาติทั้งสองฝ่ายทะเลาะกันเรื่องมรดกไม่มีใครต้องการรับเลี้ยงเด็กทั้งสองคน สุดท้ายเด็กทั้งคู่ถูกส่งไปสถานสงเคราะห์ น้ำฝนถูกส่งไปที่หนึ่งส่วนน้องชายถูกส่งไปอีกแห่งหนึ่ง จนกระทั่งผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิต เธอคือคนที่รับน้ำฝนไปเลี้ยง ผู้หญิงที่น้ำฝนเรียกว่า "แม่" น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว แม่รู้มาตลอดว่าน้องชายของเธออยู่ที่ไหน แม่แอบส่งเงินช่วยเหลือคอยดูแลอยู่ห่าง ๆ แต่ไม่เคยบอกความจริงเพราะกลัวว่าน้ำฝนจะเจ็บปวดกับอดีต และกลัวว่าวันหนึ่งลูกจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้ง คืนนั้น... น้ำฝนกลับมาที่โรงพยาบาล เธอนั่งข้างเตียงแม่ทั้งคืน มองมือที่เหี่ยวย่นคู่นั้น มือที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต มือที่เคยป้อนข้าว เคยเช็ดน้ำตา เคยอุ้มเธอตอนป่วย แต่เธอกลับไม่เคยมองเห็นคุณค่า น้ำฝนกุมมือแม่แน่น พร้อมร้องไห้เหมือนเด็กคนหนึ่ง "แม่..." "หนูขอโทษ" "หนูขอโทษจริง ๆ" ทันใดนั้น... ปลายนิ้วของแม่ขยับเล็กน้อย เครื่องวัดชีพจรเริ่มเปลี่ยนจังหวะ พยาบาลรีบวิ่งเข้ามา "คนไข้กำลังฟื้นค่ะ!" น้ำฝนรีบลุกขึ้นด้วยความหวังแต่แพทย์กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดเพราะอาการของแม่ยังอยู่ในขั้นวิกฤต แม่ลืมตาขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้น้ำฝนร้องไห้หนักกว่าเดิม "แม่ไม่เคยโกรธลูกเลยนะ..." ตอนที่ 5 : คำว่ารักที่มาช้าเกินไป (ตอนจบ) น้ำฝนจับมือแม่ไว้แน่น น้ำตาไหลไม่หยุด "แม่...อย่าเพิ่งไปนะ" "หนูยังไม่ได้ตอบแทนอะไรแม่เลย" หญิงชรามองลูกสาวด้วยสายตาอ่อนโยน สายตาที่น้ำฝนไม่เคยสังเกตมาก่อน แม้ร่างกายจะอ่อนแรงแต่รอยยิ้มของแม่ยังเหมือนเดิม "แค่เห็นลูกมีความสุข..." "แม่ก็ได้กำไรทั้งชีวิตแล้ว" น้ำฝนร้องไห้สะอึกสะอื้น คำพูดทุกคำเหมือนมีดที่ค่อย ๆ กรีดหัวใจ เพราะเธอเพิ่งเข้าใจความรักของแม่ในวันที่เกือบจะสายเกินไป แม่ยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ลูบศีรษะลูกสาวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี "แม่รักลูกนะ" ประโยคสั้น ๆ ที่น้ำฝนรอมาทั้งชีวิต แต่กลับได้ยินในวันที่ไม่พร้อมจะเสียคนพูดไป ไม่นานหลังจากนั้น... เสียงเครื่องวัดชีพจรเริ่มดังถี่ขึ้น แพทย์และพยาบาลรีบเข้ามาช่วยเหลือ น้ำฝนถูกพาออกมายืนหน้าห้อง เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาที แต่สำหรับเธอมันยาวนานเหมือนทั้งชีวิต ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก แพทย์เดินออกมาช้า ๆ พร้อมส่ายหน้าเบา ๆ โลกทั้งใบของน้ำฝนเงียบลงทันที เธอทรุดตัวลงร้องไห้โดยไม่มีอ้อมกอดของแม่อีกแล้ว หลายเดือนผ่านไป... น้ำฝนย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังเดิม เธอรับน้องชายมาอยู่ด้วยกัน ทั้งสองช่วยกันดูแลบ้านและทำบุญให้แม่ทุกเดือน วันหนึ่ง... ขณะจัดของในห้องเธอพบสมุดบันทึกเล่มเก่า หน้าแรกมีเพียงข้อความสั้น ๆ "วันที่ฉันรับเด็กคนนี้มาเลี้ยง" "ฉันไม่ได้ให้กำเนิดเธอ" "แต่ตั้งแต่วินาทีที่เธอยิ้มให้ฉันครั้งแรก" "เธอก็กลายเป็นลูกของฉันทั้งหัวใจ" น้ำฝนกอดสมุดเล่มนั้นแน่นก่อนเงยหน้ามองรูปแม่บนผนัง น้ำตาไหลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจ หากเป็นความรักที่เธอเพิ่งเข้าใจแม้มันจะมาช้าไปหน่อยเธอยิ้มทั้งน้ำตาแล้วพูดเบา ๆ "หนูรักแม่นะ" "และหนูจะรักแม่ตลอดไป" จบบริบูรณ์ ความรักบางครั้งไม่ได้แสดงออกด้วยคำพูด แต่อยู่ในทุกการเสียสละที่คนคนหนึ่งทำให้เรา อย่ารอให้สูญเสียใครไปก่อน จึงค่อยบอกรักหรือเห็นคุณค่าของเขา เพราะบางคำพูดอาจไม่มีโอกาสได้พูดอีกเลย ❤️ รูปภาพทั้งหมดจาก A.I. เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !