การเติบโตของบางคน ไม่ได้วัดจากตำแหน่ง ไม่ได้วัดจากรายได้ หรือไม่ได้วัดจากคำชมของใคร แต่มันวัดจาก วันที่เรา “เลิกโทษตัวเอง” กับทุกเรื่องที่ผิดพลาด เราเคยคิดว่า ถ้าเราดีกว่านี้ เก่งกว่านี้ อดทนกว่านี้ ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ เราย้อนกลับไปมองอดีต แล้วโทษตัวเองซ้ำ ๆ ทั้งที่ตอนนั้น เราก็ทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้แล้ว การโตขึ้นจริง ๆ คือวันที่เราเริ่มเข้าใจว่า บางเรื่องมันหนักเกินไป สำหรับคนคนนั้นในวันนั้น ไม่ใช่เพราะเราไม่พยายาม แต่เพราะเราไม่มีเครื่องมือมากพอ ไม่มีแรงมากพอ และไม่มีใครสอนให้รู้จักดูแลใจตัวเอง วันที่เราไม่โทษตัวเองแล้ว ไม่ใช่วันที่เราแก้ไขอดีตได้ แต่เป็นวันที่เราเลิกลงโทษ ตัวเองในปัจจุบัน เรายังอาจเสียใจ ยังอาจเสียดาย แต่เราไม่ใช้มัน เป็นเหตุผลในการเกลียดตัวเองอีกต่อไป และนั่นแหละ คือการโตขึ้น แบบที่เงียบมาก แต่เปลี่ยนใจเราไปตลอดชีวิต เรามักโทษตัวเอง ในวันที่ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวัง ทั้งที่หลายอย่าง ไม่ได้อยู่ในอำนาจของเราเลย เราโทษตัวเองที่เลือกผิด โทษตัวเองที่พูดไม่ดีพอ โทษตัวเองที่ไม่กล้าพอ ทั้งที่ในความเป็นจริง เราแค่ “ไม่รู้” ในตอนนั้น การโตขึ้น ไม่ใช่การไม่ทำผิดอีก แต่คือการไม่ใช้ความผิดพลาด มาเป็นเหตุผลในการทำร้ายตัวเองซ้ำ บางคนใช้ชีวิตทั้งชีวิต พยายามชดเชยอดีต พยายามเป็นคนที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ เพราะลึก ๆ ยังรู้สึกผิด กับตัวเองในวันเก่า ๆ แต่ไม่มีใครสามารถใช้ชีวิตได้อย่างเบาใจ ถ้ายังแบกความผิด ที่ควรได้รับความเข้าใจมากกว่าการลงโทษ วันที่เราเลิกโทษตัวเอง เราไม่ได้กลายเป็นคนไม่รับผิดชอบ แต่เราแค่เริ่มแยกให้ออกว่า อะไรคือบทเรียน และอะไรคือความใจร้ายที่เราไม่ควรทำกับตัวเองอีก มันคือวันที่เราเริ่มพูดกับตัวเอง ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น เหมือนที่เราพูดกับคนที่เรารัก และนั่นคือการเติบโต ที่ไม่มีใครเห็น แต่ใจเรารู้ดีว่า มันหนักแค่ไหนกว่าจะมาถึงตรงนี้ ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย ultra_nancy จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย AdinaVoicu จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย JillWellington จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย NGuyễn_Quang_Thắng จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย lubovlisitsa จาก pixabay เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !