มีความรู้สึกผิดบางประเภท ที่ไม่ได้เกิดจากการทำร้ายใคร ไม่ได้เกิดจากการผิดศีลธรรม และไม่ได้เกิดจากการละเลยหน้าที่ แต่มันเกิดจากการที่ “เราไม่เป็นไปตามมาตรฐานของตัวเอง” มาตรฐานที่เราตั้งไว้สูงมาก สูงจนบางครั้ง มันไม่สอดคล้องกับสภาพชีวิตจริง สภาพจิตใจจริง และสภาพพลังงานจริงของเราเลย เราคาดหวังให้ตัวเอง เก่งกว่านี้ เร็วกว่านี้ เข้มแข็งกว่านี้ และนิ่งกว่านี้ ตลอดเวลา และเมื่อเราทำไม่ได้ เราจะรู้สึกผิด เหมือนทำให้ใครบางคนผิดหวัง ทั้งที่คนนั้นก็คือตัวเราเอง ความรู้สึกผิดแบบนี้ ไม่ได้เสียงดัง แต่มันอยู่กับเราเงียบ ๆ ตลอดเวลา มันคือความรู้สึกที่ว่า “ฉันควรทำได้ดีกว่านี้” “ฉันไม่ควรเหนื่อยขนาดนี้” “ฉันไม่ควรอ่อนแอขนาดนี้” “ฉันไม่ควรต้องพัก” มาตรฐานที่สูง ทำให้เราพัฒนาตัวเองได้ ก็จริง แต่มาตรฐานที่สูงเกินไป ทำให้เรารู้สึกว่า ไม่ว่าเราจะทำอะไร มันก็ไม่เคยพอ เรากลายเป็นคนที่ ไม่ฉลองความสำเร็จของตัวเอง เพราะมันยังไม่ถึงเป้าที่ตั้งไว้ ไม่อนุญาตให้ตัวเองพัก เพราะยังมีคนที่เก่งกว่า และไม่อนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอ เพราะกลัวว่าจะ “ไม่ดีพอ” ปัญหาคือ เรามักตั้งมาตรฐานกับตัวเอง โดยไม่เผื่อพื้นที่ให้ความเป็นมนุษย์เลย เราเปรียบตัวเอง กับเวอร์ชันที่สมบูรณ์แบบในหัว กับคนอื่นในวันที่เขาประสบความสำเร็จ และกับไทม์ไลน์ที่เราไม่ได้เป็นคนกำหนด แล้วเราก็ลงโทษตัวเอง ด้วยความรู้สึกผิด ทุกครั้งที่เราไปไม่ถึง ความรู้สึกผิดจากมาตรฐานสูง ไม่ทำให้เราเก่งขึ้น แต่มันทำให้เราเหนื่อยขึ้น และกลัวความล้มเหลวมากขึ้น มันทำให้การพัฒนา ไม่ใช่เรื่องของความอยากเติบโต แต่กลายเป็นเรื่องของการหนีความรู้สึกผิด การโตขึ้น อาจไม่ใช่การลดความคาดหวัง แต่คือการทำให้ความคาดหวัง มีความเมตตาต่อตัวเองมากขึ้น ยอมรับว่า บางวันเราก็ไม่ไหว บางช่วงเราก็ช้าลง และบางครั้ง การทำได้ “เท่านี้” ก็คือดีที่สุดแล้วในตอนนั้น เราไม่จำเป็นต้องใช้ความรู้สึกผิด เป็นแรงขับเคลื่อนตลอดเวลา เพราะการพัฒนาที่ดี ควรเกิดจากความอยากดูแลตัวเอง ไม่ใช่จากการเกลียดตัวเอง ในเวอร์ชันที่ยังไปไม่ถึง ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย wal_172619 จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย vydumka จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย victoraf จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย ClickerHappy จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย alessandrodanchini จาก pixabay