Education is what remians after one has forgotten what one has learned in school. การศึกษาคือสิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ภายหลังจากได้ลืมสิ่งต่างๆที่เคยเรียนจากโรงเรียนมาหมดแล้ว ลองนึกถึงตัวเราเองว่าเมื่อทำงานแล้ว ความรู้ที่เคยเรียนมาตั้งแต่ชั้นประถมปีที่ 1 จนจบมหาวิทยาลัยได้นำมาใช้ในชีวิตจริงกี่เปอร์เซ็นต์ คําตอบส่วนใหญ่คือไม่เกินยี่สิบเปอร์เซ็นต์ อีกแปดสิบเปอร์เซ็นต์เป็นความสูญเปล่า สิ่งสำคัญที่สุดที่ได้จากโรงเรียนคือทักษะต่างๆ เช่น ทักษะการแก้ปัญหา ทักษะการพูด ทักษะการทํางานกลุ่ม การสร้างสายสัมพันธ์ ทักษะการจับใจความสำคัญ การรู้จักหาแหล่งอ้างอิงเพื่อค้นคว้าข้อมูล ฯลฯ อีกสิ่งหนึ่งที่โรงเรียนควรทำคือการขัดเกลาจิต เช่น สอนให้มีความเมตตา กรุณา ความซื่อสัตย์ ความอดทน ความขยันขันแข็ง ความละอายต่อบาป ฯลฯ ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะยังคงอยู่ แม้ว่าจะลืมเรื่องวิชาการที่เคยเรียนมาก็ตาม การเรียนรู้ไม่มีทางสิ้นสุด เมื่อไรก็ตามที่เรารู้สึกว่าตัวเองเรียนจบแล้ว เพราะรู้ทฤษฎีทั้งหมด แสดงว่าเราไม่ได้อะไรจากการศึกษาที่ผ่านมาเลย ทฤษฎีเหล่านั้นไม่นานก็ลืม สิ่งที่เหลืออยู่คือทักษะต่างๆ เกมโชว์ที่วัดความสามารถกันที่ความจำ เกมโชว์แบบนี้ไม่เป็นที่นิยมในประเทศพัฒนาแล้ว เพราะความสามารถทางด้านนี้ ปัจจุบันคอมพิวเตอร์ทำได้ดีกว่ามนุษย์นับพันเท่าหมื่นเท่า ดังนั้น ในอนาคตมนุษย์จะชนะกันด้วยความคิดสร้างสรรค์ ซึ่งแน่นอนว่าต้องมีพื้นฐานมาจากความสามารถในการจินตนาการ การศึกษาในอนาคตควรเป็นการฝึกทักษะทางด้านต่างๆ ให้กับนักเรียนมากกว่าการป้อนความรู้ ซึ่งทักษะเหล่านี้จะติดตัวไปตลอดชีวิต ส่วนความรู้ส่วนใหญ่จะลืมเลือนไปเมื่อจบการศึกษา และในอนาคตถ้าอยากรู้เรื่องใดเพิ่มเติม ถ้ามีทักษะในการแสวงหาก็ไม่ใช่เรื่องยาก ถ้าเปรียบความรู้เป็นปลา การสอนวิธีจับปลาให้นักเรียนย่อมดีกว่าการให้ปลาไปโดยตรง ้เครดิตภาพ ภาพปก โดยผู้เขียน ภาพที่ 1 2 3 4 โดย AI เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !