นิยายสั้น แนว ผี / สืบสวน ตอนที่ 1 : ศพริมบึง ฝนตกปรอย ๆ ตั้งแต่เช้ามืด ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่ออกมาหาปลาแถวบึงท้ายหมู่บ้าน ต่างแตกตื่นเมื่อพบร่างหญิงสาวคนหนึ่งลอยคว่ำหน้าอยู่กลางน้ำเสียงไซเรนของรถตำรวจดังไปทั่วพื้นที่ ผม "นนท์" นักข่าวอิสระวัย 28 ปี รีบเดินทางไปยังที่เกิดเหตุทันที หญิงสาวคนนั้นชื่อ "เมย์" อายุเพียง 24 ปี ตำรวจสันนิษฐานว่าเธออาจลื่นตกน้ำเสียชีวิต แต่ผมไม่เชื่อ เพราะเมื่อคืนก่อนเกิดเหตุ ผมเห็นเธอนั่งร้องไห้อยู่ที่ศาลาริมบึงเพียงลำพัง ตอนนั้นเธอดูหวาดกลัวราวกับกำลังหนีใครบางคน และผมก็สังเกตเห็นรอยช้ำบริเวณข้อมือของเธอ เหมือนถูกใครจับอย่างรุนแรง คืนนั้นเอง... ขณะผมกำลังเขียนข่าวอยู่ในห้อง ผมเหลือบไปเห็นเงาของหญิงสาวยืนอยู่ด้านนอกหน้าต่าง พอเปิดออกไปดู กลับไม่พบใคร มีเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบา "ช่วยฉันด้วย..." ตอนที่ 2 : เงาที่ตามติด หลังจากวันนั้น... ผมเริ่มเห็นเมย์อยู่ทุกที่ เธอปรากฏตัวเพียงชั่วครู่ แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย บางครั้งยืนอยู่ปลายถนน บางครั้งสะท้อนอยู่ในกระจก ทีนี้ผมจึงเข้าใจได้ว่าเมย์อาจจะไม่ใช่คน แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ดวงตาของเธอ มันเต็มไปด้วยความเศร้าและความคับแค้น ราวกับกำลังพยายามบอกอะไรบางอย่าง คืนหนึ่ง... ขณะขับรถกลับบ้าน ผมเห็นเธอยืนอยู่กลางถนน เมื่อเหยียบเบรกจนรถหยุด เธอกลับหันหลังเดินเข้าไปในบ้านร้างหลังหนึ่ง ด้วยความสงสัยผมจึงตามเข้าไป ภายในบ้านเต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่แต่ที่มุมห้องกลับมีสมุดไดอารี่เก่า ๆ ถูกซ่อนเอาไว้ เนื้อหาข้างในทำให้ผมขนลุก เมย์เขียนว่า "ถ้าฉันหายไป คนที่ทำต้องเป็นพวกเขา" หน้าสุดท้ายมีเพียงชื่อเดียว "กำนันวิชิต" ตอนที่ 3 : คนร้ายตัวจริง ผมจึงสืบเรื่องของกำนันวิชิต และยิ่งสืบลึกลงไป ผมยิ่งพบว่ากำนันวิชิตไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นผู้มีอิทธิพลที่ไม่มีใครกล้ายุ่ง ชาวบ้านหลายคนปฏิเสธที่จะให้ข้อมูล บางคนถึงกับปิดประตูหนีทันทีเมื่อได้ยินชื่อเขา จากหลักฐานทั้งหมด... ผมสันนิษฐานว่า เมย์กำลังรวบรวมข้อมูลการทุจริตของกำนันวิชิต และเตรียมเปิดโปงต่อสื่อก่อนจะเสียชีวิตเพียงไม่กี่วัน ผมจึงรีบส่งเอกสารทั้งหมดให้ตำรวจ แต่ระหว่างทางกลับบ้านความรู้สึกแปลกประหลาดก็เริ่มเกิดขึ้น ร้านกาแฟประจำที่ผมแวะทุกวัน พนักงานเดินผ่านผมราวกับไม่มีตัวตน ผมเรียกชื่อใครก็ไม่มีใครตอบ โทรศัพท์ที่โทรหาใครก็ไม่มีคนรับ แม้แต่เพื่อนสนิทของผมเอง เหมือนทุกคนมองไม่เห็นผม ตอนที่ 4 : ความทรงจำที่หายไป คืนนั้น... ผมฝันประหลาด ภาพเหตุการณ์บางอย่างย้อนกลับมา ในฝันผมเห็นเมย์กำลังวิ่งหนีใครบางคน ผมวิ่งตามเธอไปที่บึง เห็นกำนันวิชิตและลูกน้องกำลังล้อมเธอไว้ ผมตะโกนให้หยุด แล้วรีบเข้าไปช่วย เกิดการต่อสู้ขึ้นอย่างรุนแรง หนึ่งในลูกน้องของกำนันวิชิตใช้ท่อนไม้ฟาดเข้าที่ศีรษะผม ทุกอย่างมืดสนิท เมื่อตื่นขึ้น... ผมรีบไปโรงพยาบาลเพื่อหาคำตอบ แต่สิ่งที่พบกลับทำให้หัวใจหยุดเต้น บอร์ดประกาศผู้เสียชีวิตมีรูปของผมติดอยู่ พร้อมข้อความว่า "นนท์ นักข่าวอิสระ เสียชีวิตเมื่อ 7 วันก่อน" ผมยืนนิ่ง... มองภาพตัวเองด้วยความสับสน ก่อนที่ความทรงจำทั้งหมดจะไหลกลับมา ใช่... ผมตายไปแล้ว ตอนที่ 5 : ผู้เล่าเรื่องที่ตายไปแล้ว (ตอนจบ) ทุกอย่างเริ่มชัดเจน... ผมไม่ได้เป็นนักข่าวที่กำลังสืบคดี แต่เป็นวิญญาณที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเสียชีวิต ตลอดเวลาที่ผ่านมา เมย์ไม่ได้หลอกหลอนผม เธอกำลังช่วยให้ผมค้นพบความจริง และนำหลักฐานทั้งหมดไปสู่มือของตำรวจ ไม่กี่วันต่อมา... กำนันวิชิตและลูกน้องถูกจับกุม คดีของเมย์ได้รับความยุติธรรม ผมกลับไปที่บึงอีกครั้ง สถานที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น สายลมเย็นพัดผ่านผิวน้ำ ก่อนที่เมย์จะปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ครั้งนี้... เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ดูหวาดกลัว แต่ยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอยื่นมือมาหาผมแล้วพูดเบา ๆ ว่า "ขอบคุณนะ" แสงสีขาวค่อย ๆ ส่องสว่างรอบตัวเรา ผมหันกลับไปมองหมู่บ้านเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจับมือเธอและเดินหายไปในความสว่างนั้น ทิ้งไว้เพียงเรื่องราวของนักข่าวคนหนึ่งที่ใช้เวลาหลังความตายตามหาความจริงของคดีที่ไม่มีใครอยากให้ถูกเปิดเผย "คนอาจตายจากโลกนี้ได้ แต่ความจริงและความดีที่เขาทิ้งไว้ จะยังคงมีชีวิตอยู่เสมอ" ความอยุติธรรมอาจอยู่ได้นาน แต่ไม่อาจอยู่ได้ตลอดไป เมื่อมีคนกล้ายืนหยัดเพื่อความถูกต้อง ความจริงย่อมมีโอกาสถูกเปิดเผยเสมอ การใช้ชีวิตด้วยความกลัวอาจทำให้เราสูญเสียโอกาสในการทำสิ่งที่ถูกต้อง บางครั้งการกล้าทำในสิ่งที่ถูกต้อง แม้ต้องแลกด้วยความยากลำบาก ก็มีคุณค่ามากกว่าการนิ่งเฉยเพื่อความปลอดภัยของตนเอง รูปภาพทั้งหมดจาก A.I. เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !