เราอยู่ในโลกที่ทุกอย่างต้องมีคำอธิบาย แม้กระทั่งความเหนื่อย ถ้าเราบอกว่าอยากพัก คนมักถามว่า พักจากอะไร เหนื่อยแค่ไหน เกิดอะไรขึ้น และจะแก้ยังไงต่อ ราวกับว่าการพัก ต้องได้รับอนุญาตจากเหตุผลก่อนเสมอ แต่ความจริงคือ การพักใจ ไม่ได้ต้องมีเหตุผลที่ชัดเจน เราไม่จำเป็นต้องพัง ไม่จำเป็นต้องร้องไห้ ไม่จำเป็นต้องเกิดเรื่องใหญ่ ถึงจะมีสิทธิ์บอกว่า “เหนื่อย” บางครั้ง แค่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ก็เหนื่อยพอแล้ว การตื่นมา ต้องรับมือกับความคาดหวัง ต้องรับมือกับบทบาท ต้องรับมือกับความไม่แน่นอน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ใช้พลังใจมากกว่าที่เราคิด การพักใจ จึงไม่ใช่การหนีปัญหาเสมอไป แต่มันคือการยอมรับว่า ใจเราก็มีขีดจำกัด เราไม่สามารถเข้มแข็งได้ตลอดเวลา ไม่สามารถมีพลังได้ทุกวัน และไม่จำเป็นต้องทำตัว “ไหว” เพื่อพิสูจน์อะไรกับใคร หลายคนไม่กล้าพัก เพราะกลัวถูกมองว่าอ่อนแอ กลัวว่าถ้าหยุด จะถูกทิ้ง จะตามไม่ทัน หรือจะเสียโอกาสบางอย่างไป แต่ความจริงคือ ใจที่ไม่ได้พัก ต่างหากที่พาเราหลงทางได้นานกว่า การพักใจ อาจเป็นแค่การไม่ฝืนยิ้มในวันที่ไม่ไหว การไม่ตอบทุกข้อความ การไม่อธิบายความรู้สึกให้คนที่ไม่เคยฟัง หรือการยอมให้ตัวเองอยู่เงียบ ๆ กับความรู้สึกนั้นสักพัก มันไม่จำเป็นต้องดูมีประสิทธิภาพ ไม่จำเป็นต้องดูเป็นการพัฒนาตัวเอง และไม่จำเป็นต้องได้ผลลัพธ์อะไรในทันที แต่การพักใจ คือการซ่อมพื้นที่ข้างใน ที่ไม่มีใครมองเห็น แต่สำคัญกับการใช้ชีวิตระยะยาวที่สุด เราไม่ผิด ถ้าอยากหยุดทั้งที่ยังไม่มีคำตอบ เราไม่ผิด ถ้าอยากพักทั้งที่ยังไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไง บางครั้ง แค่ไม่โทษตัวเอง ในวันที่ยังไม่พร้อมเดินต่อ ก็ถือว่าใจเราได้พักแล้ว ถ้าวันนี้คุณรู้สึกเหนื่อย แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไง ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร และไม่อยากหาคำตอบให้ใครเข้าใจ คุณไม่จำเป็นต้องฝืน การพักใจ ไม่ต้องมีเหตุผล แค่คุณรู้สึกว่า “ไม่ไหว” นั่นก็เพียงพอแล้ว และวันหนึ่ง เมื่อใจได้พักพอ คุณจะรู้เองว่า ควรเดินต่อไปทางไหน โดยไม่ต้องมีใครบอก ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย SOFCOR จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย Felix-Mittermeier จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย hausi_flo จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย jpedge จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย HubertRams จาก pixabay