บางครั้ง สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกแย่กับตัวเองมากที่สุด ไม่ใช่คำตำหนิจากใคร แต่คือเสียงในหัวของเราเอง ที่พูดซ้ำ ๆ ว่า “ถ้าพยายามมากกว่านี้ ผลลัพธ์คงไม่เป็นแบบนี้” เราโตมากับความเชื่อที่ฝังลึกว่า ความผิดพลาด = ความไม่พยายาม และถ้าเราพยายามมากพอ ทุกอย่างควรจะสำเร็จ หรืออย่างน้อยก็ควร “ดีกว่านี้” แต่ความจริงของชีวิต ไม่ได้เดินตามสูตรนั้นเสมอไป มีความผิดพลาดจำนวนมาก ที่เกิดขึ้นทั้งที่เราพยายามเต็มที่แล้ว ทั้งที่เราทุ่มแรง ทั้งที่เราอดทน ทั้งที่เราไม่หนี และทั้งที่เราไม่ยอมแพ้ แต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่เป็นอย่างที่หวัง สิ่งที่เจ็บที่สุด ไม่ใช่ความล้มเหลว แต่คือการที่เราไม่อนุญาตให้ตัวเองเชื่อว่า “เราได้ทำดีที่สุดแล้วในเงื่อนไขตอนนั้น” เรามักย้อนกลับไปมองอดีต ด้วยสายตาของคนที่รู้ผลลัพธ์แล้ว แล้วเอาความรู้ในวันนี้ ไปตัดสินตัวเองในวันนั้น “ถ้าตอนนั้นคิดได้แบบนี้ก็คงไม่พลาด” “ถ้าวันนั้นเก่งกว่านี้ก็คงไม่เป็นแบบนี้” “ถ้าตอนนั้นเข้มแข็งกว่านี้ก็คงไม่เสียเวลา” แต่เราไม่เคยถามตัวเองเลยว่า วันนั้นเรามีทรัพยากรแค่ไหน เรามีพลังใจเท่าไร เรารู้มากแค่ไหน และเรากำลังแบกอะไรอยู่บ้าง ความผิดพลาดหลายอย่าง ไม่ได้เกิดจากความขี้เกียจ ไม่ได้เกิดจากการไม่ตั้งใจ และไม่ได้เกิดจากการไม่เอาจริง แต่มันเกิดจากการเป็น “มนุษย์” ที่มีข้อจำกัด มีความกลัว มีความไม่รู้ และมีความเหนื่อย เรามักโหดร้ายกับตัวเอง มากกว่าที่เราจะโหดร้ายกับใครคนอื่น ถ้าเพื่อนของคุณพยายามเต็มที่แล้วแต่ล้มเหลว คุณคงไม่พูดว่า “เพราะแกพยายามไม่พอหรอก” แต่กับตัวเอง เรากลับพูดแบบนั้นง่ายมาก บางความผิดพลาด เกิดจากการเลือกภายใต้ข้อมูลที่จำกัด บางความผิดพลาด เกิดจากการตัดสินใจในวันที่ใจอ่อนล้า บางความผิดพลาด เกิดจากการที่เราเชื่อคนอื่นมากกว่าความรู้สึกตัวเอง และบางความผิดพลาด เกิดจากการที่เราพยายามรักษาทุกอย่าง จนลืมรักษาใจตัวเอง การยอมรับว่า “นี่ไม่ใช่ความผิดของการไม่พยายาม” ไม่ใช่การแก้ตัว แต่คือการมองชีวิตอย่างเป็นธรรมกับตัวเองมากขึ้น เพราะถ้าเราเอาทุกความผิดพลาด ไปตีความว่าเป็นความบกพร่องของตัวเอง สุดท้ายเราจะไม่กล้าลองอะไรอีกเลย เราไม่ได้กลัวความผิดพลาด แต่เรากลัวความรู้สึกผิดที่มาพร้อมมัน การโตขึ้น อาจไม่ใช่การทำให้ไม่ผิดพลาดอีก แต่คือการเรียนรู้ที่จะไม่ทำร้ายตัวเอง ทุกครั้งที่ผิดพลาด บางบทเรียน ไม่ได้สอนเราด้วยผลลัพธ์ที่สวยงาม แต่มันสอนเราด้วยความเจ็บ และความเจ็บนั้น ไม่ได้แปลว่าเราล้มเหลวในฐานะคน ถ้าวันนี้คุณยังโทษตัวเอง กับบางเรื่องในอดีต ลองถามตัวเองอย่างอ่อนโยนดูว่า วันนั้น คุณรู้เท่าที่คุณรู้แล้วหรือยัง คุณพยายามเท่าที่คุณทำได้แล้วหรือยัง และคุณกำลังแบกอะไรอยู่ในใจบ้าง บางที คำตอบอาจไม่ใช่ “ฉันไม่พยายามพอ” แต่อาจเป็น “ฉันพยายามเต็มที่แล้ว ในแบบของคนที่กำลังเหนื่อยอยู่” และนั่น ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย Pexels จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย ptthanh0710 จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย AdinaVoicu จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย Ranger1985 จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย Jupilu จาก pixabay