มีวันที่เราตื่นขึ้นมา แล้วรู้สึกว่า เราไม่มีแรงจะเป็นเวอร์ชันที่ดีที่สุดของตัวเอง ไม่อยากเก่ง ไม่อยากพัฒนา ไม่อยากชนะอะไร แค่อยาก “อยู่ให้ผ่านวันนี้ไปได้” แต่สิ่งที่ทำให้วันแบบนี้หนักขึ้น ไม่ใช่ความเหนื่อย ไม่ใช่ความล้า ไม่ใช่สถานการณ์รอบตัว คือเสียงในหัวที่พูดว่า “แค่นี้มันไม่พอ” “เราน่าจะทำได้มากกว่านี้” “ทำไมเราให้ได้แค่นี้” ความเจ็บปวดของหลายคน ไม่ได้มาจากการให้ได้น้อย แต่มาจากการ ไม่ยอมรับว่าเรามีเท่านี้จริง ๆ ในวันนั้น เราถูกสอนให้ให้มากกว่าที่มี ตั้งแต่เด็ก เราถูกสอนให้ “พยายามให้มากที่สุด” ซึ่งไม่ใช่เรื่องผิด แต่ไม่มีใครบอกเราว่า บางวัน “มากที่สุด” ของเรา อาจน้อยกว่าของเมื่อวาน ไม่มีใครบอกว่า ความสามารถของคนเรา ไม่ได้คงที่ทุกวัน และไม่จำเป็นต้องคงที่ด้วย เราเลยเติบโตมาพร้อมความเชื่อว่า ถ้าเราให้ได้น้อยลง แปลว่าเราแย่ลง ถ้าเราเหนื่อย แปลว่าเราไม่สู้พอ ทั้งที่ความจริงคือ มนุษย์ไม่ใช่เครื่องจักร และใจเราไม่ได้แข็งแรงเท่ากันทุกวัน “แค่นี้” ที่เรามองว่าเล็ก อาจคือทั้งหมดที่เรามี บางวัน การลุกจากเตียง คือความพยายามอย่างหนึ่ง บางวัน การไม่ร้องไห้กลางที่ทำงาน คือการฝืนใจอย่างหนัก บางวัน การยังไม่ยอมแพ้ แม้จะไม่ก้าวหน้า ก็คือความกล้ารูปแบบหนึ่ง แต่เรามักไม่ให้เครดิตตัวเองตรงนี้ เพราะเรามัวแต่มองว่า “มันควรทำได้มากกว่านี้” เราเปรียบเทียบพลังของวันนี้ กับวันที่เราเคยแข็งแรงกว่า และโทษตัวเอง ที่ไม่สามารถเป็นแบบเดิมได้ การยอมรับ ไม่ใช่การยอมแพ้ หลายคนเข้าใจผิดว่า การยอมรับว่า “เราให้ได้แค่นี้” คือการถอดใจ คือการหยุดพัฒนา คือการปล่อยตัวเองให้ถอยหลัง แต่จริง ๆ แล้ว การยอมรับคือจุดเริ่มต้นของการดูแลใจ ไม่ใช่จุดจบของความพยายาม มันคือการพูดกับตัวเองอย่างซื่อสัตย์ว่า “ตอนนี้ เรามีแรงเท่านี้จริง ๆ” ไม่ใช่ “เราควรจะมีแรงเท่านี้” เมื่อเราเลิกฝืน ใจจะไม่ต้องเสียพลังไปกับการโทษตัวเอง และพลังที่เหลือ จะถูกใช้กับการฟื้นตัวแทน การโทษตัวเอง ไม่ได้ทำให้เราเก่งขึ้น หลายคนคิดว่า ถ้าไม่กดดันตัวเอง จะไม่ขยับไปไหน แต่ลองมองย้อนกลับไปดี ๆ ช่วงเวลาที่คุณเจ็บปวดที่สุด คุณเก่งขึ้นจริงไหม หรือแค่ “อยู่รอด” ให้ผ่านไปได้ การโทษตัวเอง อาจทำให้เราขยับเร็วขึ้นช่วงสั้น ๆ แต่ระยะยาว มันจะทำให้ใจเราไม่อยากเดินต่อ ไม่มีใครเติบโตได้ดี ในสภาพที่รู้สึกว่า ตัวเองไม่เคยดีพอเลย บางวัน การให้ได้แค่นี้ คือชัยชนะ ชัยชนะของชีวิต ไม่ได้มีแค่รูปแบบเดียว มันไม่จำเป็นต้องเป็น การประสบความสำเร็จ การเอาชนะอุปสรรค หรือการไปถึงเป้าหมายใหญ่ บางวัน ชัยชนะคือการไม่โทษตัวเอง ในวันที่ทำได้ไม่ดี บางวัน ชัยชนะคือการยอมรับว่า เราเหนื่อย โดยไม่รู้สึกผิด และบางวัน ชัยชนะคือการบอกตัวเองว่า “แค่นี้ก็พอแล้ว สำหรับวันนี้” การเมตตาตัวเอง ไม่ได้ทำให้เราอ่อนแอ เราเข้าใจการให้อภัยคนอื่นได้ง่าย แต่กลับยากมาก ที่จะให้อภัยตัวเอง เรามองว่าคนอื่น มีเหตุผลพอที่จะเหนื่อย มีเหตุผลพอที่จะพัก แต่พอเป็นตัวเอง เรากลับมองว่า “เราควรจะไหว” การยอมรับว่าเราให้ได้แค่นี้ คือการมองตัวเอง ด้วยสายตาเดียวกับที่เรามองคนที่เรารัก ไม่ใช่สายตาของความสงสาร แต่เป็นสายตาของความเข้าใจ คุณไม่จำเป็นต้องเก่งในวันที่ใจไม่ไหว ถ้าวันนี้ คุณยังไม่เก่ง ยังไม่ก้าวหน้า ยังไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจไว้ ขอให้รู้ว่า คุณไม่ได้ผิด คุณไม่ได้ล้มเหลว คุณแค่เป็นมนุษย์ และการยอมรับความจริงนี้ ไม่ได้ทำให้คุณหยุดเดิน แต่มันทำให้คุณ เดินต่อได้โดยไม่ทำร้ายใจตัวเอง ขอบคุณภาพประกอบจาก : pixabay ภาพปก โดย hkama จาก pixabay ภาพที่ 1 โดย Peggy_Marco จาก pixabay ภาพที่ 2 โดย 李磊瑜伽 จาก pixabay ภาพที่ 3 โดย romyrwood จาก pixabay ภาพที่ 4 โดย chao-ye จาก pixabay