มุก คือชื่อของฉัน ฉันอายุ 16 ปี ทุกครั้งฉันต้องตื่นนอนตอน 6:00 น.ทุกวัน ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าอยากทำอะไร แต่ร่างกายของฉันมันขยับไปเองโดยอัตโนมัติ ว่าต้องล้างหน้าแปรงฟัน หรือแม้แต่แต่งตัวใส่เสื้อผ้าสีอะไร รองเท้าแบบไหน ออกจากบ้านไปโรงเรียนกี่โมง ชีวิตฉันเหมือนกำลังถูกเชิดอยู่เหมือนตุ๊กตาที่ไร้ชีวิต โดยใครสักคนที่ไม่รู้จัก ทุกครั้งที่ฉันพบเจอผู้คน เหมือนกับทุกคนไร้ชีวิต พวกเขาเหมือนหุ่นยนต์ที่สวมผิวหนังมนุษย์ ถูกลงโปรแกรมประดิษฐ์ให้ทำแบบเดิมซ้ำๆ ในทุก ๆ วัน ใช่! มันคือความจริงแน่ๆ ฉันต้องพิสูจน์ ในเช้าวันหนึ่ง หลังจากที่ฉันทำกิจวัตรประจำวันตามที่ร่างกายฉันสั่ง 7:00 โมงเช้า คือเวลาที่ฉันต้องเดินไปโรงเรียนที่อยู่ใกล้บ้าน แต่!.. ฉันไม่ไป ฉันใช้สมองอันน้อยนิดบังคับร่างกายมือของฉันสองข้างเกาะโซฟาไว้แน่น แต่ขาเจ้ากรรมนี่สินะไปให้ได้ "ไม่ไหว"ฉันบอกกับตัวเองเหมือนแขนจะขาดออก ฉันตัดสินใจ หยิบมีดข้างตัว ฟันขาทั้งสองข้างจนขาด เลือดนองเต็มพื้น ส่งกลิ่นเหม็นคาว คละคลุ้งไปทั่ว แต่! ฉัน..ไม่รู้สึกอะไรเลย ยัง ยังไม่หยุดแค่นั้น...แขนเจ้ากรรมของฉันมันยังตะเกียกตะกายที่จะไปที่ประตู ทั้งๆที่ขาสองข้างขาดไปแล้ว " ฉับ" เสียงมีดที่สับแขนอีกข้างจนขาดกระเด็น ไม่ได้ ไม่ ร่างกายบ้านี้ยังไม่ยอมหยุด มือข้างที่เหลือ เกาะที่ลูกบิด และสติฉันก็ดับวูบไป กริ๊งงงงงงง กริ๊งงงงงงง เสียงนาฬิกาปลุกเสียงเดิมที่เคยปลุกทุกวัน ตัวฉันที่ต้องลุกขึ้นทำเรื่องเดิมซ้ำๆ เมื่อวาน ฉันจำได้ ว่าทำอะไรลงไป แต่..มันไม่สำเร็จ เอาละ วันนี้ฉันจะเริ่มใหม่ ฉันรอจังหวะที่ฉันเข้าห้องน้ำ ทุกครั้งที่ฉันทำธุระในห้องน้ำ 30 นาทีแป๊ะ เอาละ วันนี้ฉันจะลองใช้เวลาให้ช้าลง ผลจะเป็นยังไงนะ ฉันนั่งลงกับพื้นรอให้ครบเวลา อ๊ะ...ฉันเหมือนถูกบังคับให้คลานออกจากห้องน้ำ ฉันรีบคว้าสายชำระที่อยู่ใกล้ตัว ไม่... เมื่อมือข้างหนึ่งยังไขว่คว้าไปหน้า พร้อมกับขาที่ถูกับพื้น เพื่อจะออกจากห้อง ฉันจะทำยังไงดี...ฉันรีบเอาสายชำระคล้องที่คอและดึงไว้.อั๊ก อึก อึก น้ำลายฉันไหลเอ่อ ลิ้นจุกปาก ตวงตาเริ่มเหลือกถลน ฉันไม่เจ็บปวด หรือรู้สึกใดๆ แต่สติของฉันกำลังจะหายไป อีกแล้ว....ฉันกลับมาในเช้าอีกวัน วันนี้ฉันจะลองทำตามร่างกายดู ถ้าเกิดฉันไปที่โรงเรียนและลองถามหรือพูดคุยกับคนอื่นๆดู อาจจะมีสักคนที่รับรู้ถึงความไม่ปกตินี้ก็เป็นได้ ฉันเรียนอยู่ที่ห้อง 5/3 ของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ที่นี่มีนักเรียนนับ1,000คน ห้องเรียนของฉันมีนักเรียน41คน คาบแรกของทุกวันจะเป็นชั่วโมง โฮมรูม เพื่อให้นักเรียนเตรียมพร้อมเสมอ ไม่มีนักเรียนคนไหนขาดเรียนสักคน ทุกคนนั่งประจำที่ของตัวเอง สายตาทอดมองไปที่หน้าห้องทุกคน ไม่มีใครขยับ แค่นี้ก็รู้แล้วว่ามีแค่ฉันที่รู้สึกถึงความไม่ปกติ ฉันหันไปถามเพื่อนข้างๆว่ากินขนมไหมพร้อมหยิบซองขนมออกมา ไม่มีเสียงตอบรับและการใส่ใจใดๆเลย ฉันลุกขึ้น และลองแกล้งโยนกระเป๋าของเธอลงบนพื้น เงียบ ไม่มีการตอบรับหรืออารมณ์ใดๆตอบสนอง โลกนี้มันคืออะไรกันแน่ ทำไมฉันถึงรู้สึกแค่คนเดียว ณวินาทีนั้นฉันอยากจะวิ่งออกไป แต่ขาของฉันมันไม่สามารถขยับออกจากบริเวณรอบโต๊ะ ได้เลย เเต่ ! ถ้าฉันลองทำร้ายเพื่อนร่วมห้อง จะมีคนสนใจไหมนะ ไวเหมือนความคิด ฉันเปิดกล่องดินสอง กำดินสอแน่น และแทงไปที่เพื่อนจนมันจมครึ่งด้าม เลือดค่อยๆไหลซึมทะลุผ่านเสื้อสีขาว และหยดลงบนพื้น แต่ เธอก็ไม่ขยับ ความเดือดดาลในใจทำให้ฉันขาดสติ ฉันหยิบปากกา ดินสอเท่าที่มี แทงเพื่อนข้างๆ นับครั้งไม่ถ้วน รอยเลือดกระเซ็น กระเด็นกระดอนไปทั่ว จนตัวฉันเปียกชุ่มไปด้วยเลือด ฉันต้องอยู่ในสภาพนั้นจนถึงเลิกเรียน จนกว่าร่างกายบ้านี่จะพากลับบ้าน ส่วนเพื่อนข้างๆ ที่แผ่นหลังของเธอ เต็มไปด้วยดินสอ ปากกา มีดคัตเตอร์ ที่ฉันแทงและปักทิ้งไว้ยังไงละ เลือดที่เริ่มแห้งติดเป็นก้อนๆ เต็มตัวไปหมด จนน่าขยะแขยง สภาพร่างกายขนาดนี้เดินในโรงเรียนยังไม่มีใครตกใจ แล้วฉันจะทำอะไรได้อีกล่ะ คาบบ่ายวันนี้เป็นวิชาศิลปะ การระบายสีน้ำ ฉันเบื่อที่จะต้องมานั่งอยู่ที่นี่ แต่!ฉันทำอะไรก็ได้นี่นา ถ้าเกิดฉันทำร้ายอาจารย์ในห้องศิลปะละ ฉันรอโอกาสตอนที่อาจารย์เดินตรวจชิ้นงาน พออาจารย์มาถึง ฉันใช้มีดแทงที่คออาจารย์ เลือดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว อาจารย์ทรุดลงกับพื้นลงไปนอนดิ้นพร่านบนกองเลือดเสียงลมที่ออกมาจากคอ และเลือดที่พุ่งกระฉูดออกมา ฉันนั่งมองดูอาจารย์ค่อยๆนิ่งไปในที่สุด เงียบ ไม่มีใครสนใจ ทั้งๆที่มีเลือดนองเต็มไปหมด มีกลิ่นเหม็นคาวจนอยากจะอาเจียน และมีคนตาย ทุกอย่างเงียบงันไม่มีใครสนใจ ทำไม หลังจากวันที่ฉันจัดการกับอาจารย์ไป ทำให้ฉันรู้ว่า ถึงวันนี้มีใครตาย พรุ่งนี้พวกเขาก็ฟื้นกลับมาเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันเลยทำให้ฉันอยากทำอะไรก็ได้กับร่างกายของคนอื่นและแม้กระทั่งกับร่างกายของฉันเอง ตราบใดที่ร่างกายของฉันมันยังอนุญาต เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า จนเช้าวันหนึ่ง ฉันตื่นขึ้นมา แต่ในที่ที่ฉันอยู่เป็นห้องนอนขนาดใหญ่ มีม่านสีดำปิดทึบ แสงไฟสลัว ในหัวของฉันมีข้อมูลใหม่กับหน้าตาที่เปลี่ยนไป ฉันยืนมองตัวเองในกระจกและนี่คือฉันตอนนี้ อายุ29 ฉันรู้แล้วสิ่งที่ผ่านมาคืออะไร มันคือบทบาทยังไงละ เพราะตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันคือ"ฆาตกร" ที่ผ่านมามันคือบทเรียนที่ฉันต้องเรียน เพื่อให้เข้าถึงบท ในนิยายของผู้เขียนท่านหนึ่งเท่านั้น และหลังจากนี้ไปฉันจะทำอะไรก็ได้ ตราบใดที่คนเขียนยังต้องการให้ฉันทำ รูปภาพทั้งหมดโดย A.I. เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !